Przydatność 70%

Interpretacja ballady "Lilije" Adama Mickiewicza.

Autor: Dodano: 2010-06-16

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

Ballada rozpoczyna się od wprowadzenia sensacji – mocnego akcentu, który ma charakter ulicznej plotki przekazywanej ustnie:

„Zbrodnia to niesłychana,/ Pani zabija pana;”

Akcja utworu rozgrywa się w średniowieczu, około wieku XII (za czasów panowania Bolesława Śmiałego). Miejsca akcji są różnorodne: las (symbolizujący tajemnicę), chatka pustelnika, dom głównej bohaterki oraz cerkiew. Wśród bohaterów znajdują się postacie rzeczywiste – kobieta, będąca morderczynią, jej dzieci, bracia zamordowanego mężczyzny, a także postacie fantastyczne – duch zmarłego męża czy pustelnik o niezwykłych zdolnościach. Natura spełnia ważną funkcję, tworzy nastrojowość, uczucie grozy, niesamowitości (podobieństwo do utworów Williama Szekspira). Narrator jest trzecioosobowy i wszechwiedzący. Utwór charakteryzuje rytmiczność, a jego akcja szybko się zmienia.

Główną bohaterką jest kobieta pochodząca z rodziny kupieckiej, nazywana niewiastą oraz panią, która popełnia zbrodnię. Zabija ona własnego męża, ponieważ dopuściła się zdrady i obawia się, że prawda wyjdzie na jaw:

„Ja młoda śród młodzieży,/ A droga cnoty śliska!/ Nie dochowałam wiary.”

Chowając męża zasiewa jego grób liliami oraz śpiewa, co wzmaga negatywny obraz postaci. Uciekając z miejsca pochówku, biegnie „cała skrwawiona” (hiperbolizacja), być może pomyliła nawet drogę. Morderczyni nie przeraża czyn, ale fakt, że inni ludzie się o nim dowiedzą. Kobiecie blisko do obłędu – jej język jest nacechowany emocjami, chaotyczny i niespójny, występują w nim liczne pytania i wykrzyknienia oraz paralelizm składniowy:

„Ha! Ha! Mąż się nie dowie!/ Oto krew! Oto nóż!/ Po nim już, po nim już!”

Pustelnika, do którego przyszła po radę nazywa „świętym człowiekiem”, ale jednocześnie rozkazuje mu, zachowuje się władczo i traktuje go z wyższością. Stawia siebie w centrum uwagi, to egoistka, czerpie dla siebie korzyści do granic możliwości. Bez żadnych skrupułów okłamuje swoją rodzinę – jest cyniczna, bezwzględna i wyrachowana. Co więcej wzbudza zazdrość u braci swojego martwego męża. Kiedy nawiedza ją zjawa zmarłego, odzywają się w niej resztki człowieczeństwa, przeszkadza jej to w byciu szczęśliwą:

„Boża nade mną kara,/ Ściga mnie nocna mara.”

Pustelnik mieszka w chatce (autor celowo używa zdrobnienia, ponieważ są one charakterystyczne dla bajek i baśni, dzięki czemu podkreślają fantastyczność miejsca), w lesie, a jego postać jest owiana tajemnicą – jest kimś w rodzaju wieszcza, być może potrafi przepowiadać przyszłość. Pustelnik jest przykładem dualności świata przedstawionego w balladzie – to postać irracjonalna, jakby łącząca dwie sfery, cudotwórca o nadprzyrodzonych zdolnościach:

„Choć mąż zginął od roku,/ Ja go wskrzeszę dziś jeszcze.”

Pustelnik brzydzi się kobiety i jej czynu, żywi do niej głęboką odrazę, dlatego wystawia niewiastę na próbę i wskrzesza męża. W konsekwencji duch męża pojawia się w cerkwi i zabiera wszystkich zebranych na „tamten świat”.

Mickiewicz za pomocą postaci irracjonalnych przywołuje moralność i pokazuje, że w świecie ostatecznie triumfują dobre wartości, a to, co złe ponosi klęskę i zostaje unicestwione.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 121
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie