Przydatność 70%

Interpretacja ballady "Lilije" Adama Mickiewicza.

Autor: Dodano: 2010-06-16

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

Ballada rozpoczyna się od wprowadzenia sensacji – mocnego akcentu, który ma charakter ulicznej plotki przekazywanej ustnie:

„Zbrodnia to niesłychana,/ Pani zabija pana;”

Akcja utworu rozgrywa się w średniowieczu, około wieku XII (za czasów panowania Bolesława Śmiałego). Miejsca akcji są różnorodne: las (symbolizujący tajemnicę), chatka pustelnika, dom głównej bohaterki oraz cerkiew. Wśród bohaterów znajdują się postacie rzeczywiste – kobieta, będąca morderczynią, jej dzieci, bracia zamordowanego mężczyzny, a także postacie fantastyczne – duch zmarłego męża czy pustelnik o niezwykłych zdolnościach. Natura spełnia ważną funkcję, tworzy nastrojowość, uczucie grozy, niesamowitości (podobieństwo do utworów Williama Szekspira). Narrator jest trzecioosobowy i wszechwiedzący. Utwór charakteryzuje rytmiczność, a jego akcja szybko się zmienia.

Główną bohaterką jest kobieta pochodząca z rodziny kupieckiej, nazywana niewiastą oraz panią, która popełnia zbrodnię. Zabija ona własnego męża, ponieważ dopuściła się zdrady i obawia się, że prawda wyjdzie na jaw:

„Ja młoda śród młodzieży,/ A droga cnoty śliska!/ Nie dochowałam wiary.”

Chowając męża zasiewa jego grób liliami oraz śpiewa, co wzmaga negatywny obraz postaci. Uciekając z miejsca pochówku, biegnie „cała skrwawiona” (hiperbolizacja), być może pomyliła nawet drogę. Morderczyni nie przeraża czyn, ale fakt, że inni ludzie się o nim dowiedzą. Kobiecie blisko do obłędu – jej język jest nacechowany emocjami, chaotyczny i niespójny, występują w nim liczne pytania i wykrzyknienia oraz paralelizm składniowy:

„Ha! Ha! Mąż się nie dowie!/ Oto krew! Oto nóż!/ Po nim już, po nim już!”

Pustelnika, do którego przyszła po radę nazywa „świętym człowiekiem”, ale jednocześnie rozkazuje mu, zachowuje się władczo i traktuje go z wyższością. Stawia siebie w centrum uwagi, to egoistka, czerpie dla siebie korzyści do granic możliwości. Bez żadnych skrupułów okłamuje swoją rodzinę – jest cyniczna, bezwzględna i wyrachowana. Co więcej wzbudza zazdrość u braci swojego martwego męża. Kiedy nawiedza ją zjawa zmarłego, odzywają się w niej resztki człowieczeństwa, przeszkadza jej to w byciu szczęśliwą:

„Boża nade mną kara,/ Ściga mnie nocna mara.”

Pustelnik mieszka w chatce (autor celowo używa zdrobnienia, ponieważ są one charakterystyczne dla bajek i baśni, dzięki czemu podkreślają fantastyczność miejsca), w lesie, a jego postać jest owiana tajemnicą – jest kimś w rodzaju wieszcza, być może potrafi przepowiadać przyszłość. Pustelnik jest przykładem dualności świata przedstawionego w balladzie – to postać irracjonalna, jakby łącząca dwie sfery, cudotwórca o nadprzyrodzonych zdolnościach:

„Choć mąż zginął od roku,/ Ja go wskrzeszę dziś jeszcze.”

Pustelnik brzydzi się kobiety i jej czynu, żywi do niej głęboką odrazę, dlatego wystawia niewiastę na próbę i wskrzesza męża. W konsekwencji duch męża pojawia się w cerkwi i zabiera wszystkich zebranych na „tamten świat”.

Mickiewicz za pomocą postaci irracjonalnych przywołuje moralność i pokazuje, że w świecie ostatecznie triumfują dobre wartości, a to, co złe ponosi klęskę i zostaje unicestwione.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 119
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie
JAK DOBRZE ZNASZ JĘZYK ANGIELSKI? x ads

Otrzymałaś kupon na darmowe lekcje angielskiego.

3 MIESIĄCE NAUKI MOŻESZ MIEĆ GRATIS.
Odbierz kupon rabatowy