Przydatność 85%

Analiza i interpretacja sonetu "Burza" Adama Mickiewicza

Autor: goha

Cykl utworów zatytułowany "Sonety krymskie" powstał w latach 1825-26. Był on owocem podróży po Krymie, jaką w tym czasie odbył Mickiewicz. Fascynacja przyrodą i kulturą miały wpływ na utworzenie oryginalnego stylu utworów. Jest on połączeniem poetyckiego dziennika podróży i zapisu duchowych doświadczeń wygnanego artysty tęskniącego za ojczyzną.

Do napisania sonetu "Burza" zainspirowało Mickiewicza jego własne doświadczenie. Poeta przeżył burzę podczas morskiej podróży. Napisał później, że był "jedynym z kilku zdrowych, którzy zachowali dość siły i przytomności, aby napatrzyć się do woli temu ciekawemu zjawisku."

Podmiotem lirycznym jest poeta-autor wiersza. Adresat nie został określony. Utwór jest sonetem, zbudowanym z czterech zwrotek (dwóch czterowersowych i dwóch trzywersowych). Układ rymów w dwóch pierwszych to abba, w pozostałych abc abc. Sonet składa się z dwóch części: opisowej i refleksyjnej. W pierwszej części niesamowity nastrój i groza uzyskane zostały dzięki wprowadzeniu licznych epitetów:

".szum zawiei."
".krwawo zachodzi."
".trwożna gromada."

wyrazów dźwiękonaśladowczych (czyli onomatopei):

".złowieszcze jęki."
".zawył."

i metafor:

".słońce krwawo zachodzi.".

Rzeczywistość dociera do podmiotu za pomocą wrażeń słuchowych:

".szum."
".ryk."
".głosy."
".jęki."

i wzrokowych:

".słońce krwawo zachodzi."

Dynamiczny obraz potęguje nagromadzenie czasowników i wyliczeń.
Pierwsze dwie zwrotki zawierają opis spustoszenia dokonanego na pokładzie statku:

"...zdarto żagle, ster prysnął..."

Ukazują one ogromną potęgę i moc sił natury, wobec których człowiek jest bezsilny

".ryk wód, szum zawiei."
".wicher z triumfem zawył."

Żywioły budzą grozę i lęk wśród ludzi, zapowiadają nadchodzącą zagładę.

".wstąpił w jenijusz śmierci i zszedł do okrętu."

W następnych zwrotkach poeta opisuje ludzkie uczucia i reakcje, które budzą się wobec nadchodzącego zagrożenia. Ukazano tu różne sposoby reagowania człowieka na niebezpieczeństwo. Część uczestników zdarzenia popada w odrętwienie, paraliżujący strach nie pozwala im się poruszać.

".ci leżą na wpół martwi."

Inni- wręcz przeciwnie- pozostałe chwile spędzają na pożegnaniach z bliskimi, ostatnich uściskach rąk i objęciach ramion.

".ten w objęciach przyjaciół żegnając się pada."

Pozostali pogrążają się w modlitwie licząc, że prośby skierowane do Boga pozwolą im zachować życie.

".ci modlą się przed śmiercią, aby śmierć odegnać."

Na tle tych zachowań wyróżnia się postawa samotnego podróżnego, który

".siedział w milczeniu na stronie."

Z jego myśli

".szczęśliwy, kto siły postrada,
albo modlić się umie, lub ma z kim się żegnać"

można wywnioskować, że dawno utracił nadzieję. Jest człowiekiem wypalonym wewnętrznie, nie ma żadnych pragnień. Ogarnęła go rezygnacja. Jest nieczuły na koleje losu, opuszczony, najprawdopodobniej wygnany z ojczyzny. Życie z dala od kraju rodzinnego i bliskich spowodowało, że nie czuje strachu przed śmiercią. Wydaje mu się, że umarł dla świata, a jego egzystencja straciła sens. Strach przed zakończeniem żywota oznacza dla niego miłość do życia i obawę przed utratą bliskich. Pozbawiony tych uczuć zazdrości pozostałym uczestnikom tragedii. Tym sposobem jeszcze bardziej pogłębia swoje nieszczęście.

W utworze wykorzystano kontrast dynamiczności zjawisk przyrody i zachowania samotnego podróżnika. Gwałtowne zmiany aury, powodujące zniszczenia na statku zostały przeciwstawione biernej, pozbawionej jakichkolwiek emocji i żywych reakcji postawie wędrowca.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 515
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie