Przydatność 90%

Błonica - przyczyny, objawy, leczenie i profilaktyka

Autor: hubert187

Przyczyny

Błonica jest wywołana przez bakterię zwaną maczugowcem błonicy (Corynebacterium diphteriae) produkują silne toksyny. Bakteria może żyć w nosie albo skórze osoby odpornej na chorobę bądź też zacząć rozwijać się w tych miejscach u osoby zarażonej. W trakcie rozwoju infekcji maczugowiec błonicy przenosi się drogą kropelkową, podczas kaszlu czy kichania. Jeśli toksyna zostanie wprowadzona do układu krwionośnego, pojawiają się poważne komplikacje zdrowotne.
Nosicielem choroby może być człowiek, w którego nosie lub gardle znalazły schronienie bakterie, mimo że sprawia on wrażenie osoby całkowicie zdrowej. Drobnoustroje potrafią przemieszczać się a atakować inne organizmy ludzkie drogą kropelkową albo przy bezpośrednim kontakcie. Nosiciela najczęściej charakteryzuje odporność na chorobę, nabyta podczas stosunkowo łagodniej infekcji przebytej w przeszłości.

Objawy

Środowiskiem życiowym bakterii, wywołującej błonicę, może być gardło albo skóra zakażonej osoby. Bakterie, które przedostały się do organizmu człowieka powodują powstanie charakterystycznego, błoniastego nalotu w gardle i na migdałkach. To charakterystyczne zjawisko może dotyczyć również krtani oraz tchawicy. Obrzęk gardła powoduje trudności w oddychaniu, chory ma szczekający kaszel i powiększone gruczoły chłonne podżuchwowe. Temperatura rośnie, tempo pracy serca przyspiesza, pojawia się czasami gęsta, żółta wydzielina z nosa. Jeśli zainfekowana została skóra, wówczas mogą na niej wystąpić żółtawe plamy lub wrzody, podobne do wypełnionych płynem pęcherzy towarzyszących liszajcowi.
W poważnych przypadkach człowiek chory na błonicę traci przytomność i umiera w ciągu jednego, dwóch dni od pojawienia się pierwszych charakterystycznych objawów. Częściej jednak zdarza się, że u pacjenta pozornie powracającego do zdrowia po infekcji gardła nagle pojawiają się poważne powikłania, takie jak osłabienie mięśni czy nawet porażenie gardła, mięśni układu oddechowego albo kończyn, bądź też niewydolność oddechowo-krążeniowa. Takie objawy związane z rozpadem otoczki mielinowej wokół włókien nerwowych, czyli procesem demielinizacji – mogą okazać się śmiertelne.
Do tego typu powikłań może dojść nawet siedem tygodni po wystąpieniu początkowych objawów błonicy. Jeśli kuracja zostanie zastosowana dość szybko i objawy choroby zaczną ustępować, pacjent może całkowici odzyskać zdrowie.
Poważniejszy niż zwykle przebieg choroby u niektórych pacjentów wiąże się z faktem, że odmienne szczepy organizmów wywołujących błonicę produkują różne ilości toksyn. Wystąpienie ciężkich powikłań jest bardziej prawdopodobne, jeśli układ odpornościowy chorego był osłabiony jeszcze prze infekcją.

Leczenie i profilaktyka

Po zdiagnozowaniu błonicy należy zidentyfikować wszystkie osoby, z którymi kontaktował się pacjent, w celu sprawdzenia, czy są odporne na tę chorobę. Dotyczy to w szczególności tych osób, które miały bezpośredni kontakt z chorym w czasie inkubacji błonicy, wynoszącym od 4-6 dni przed wystąpieniem pierwszych objawów. Tylko w ten sposób można zidentyfikować i leczyć nosicieli. Pacjent z objawami błonicy (osłabienie, ból gardła, narastająca gorączka) musi być natychmiast hospitalizowany. W szpitalu otrzyma zastrzyki bardzo silnych antybiotyków i antytoksyn. W przypadku, gdyby drogi oddechowe uległy zablokowaniu, zostanie wykonana tracheotomia – chirurgiczny zabieg nacięcia krtani i wprowadzenia do niej rurki, która ułatwi oddychanie.
Penicylina to antybiotyk, który najskuteczniej zabija maczugowce w gardle lub skórze, ale jednak nie działa na wytwarzane prze nie toksyny znajdujące się we krwi. W razie podejrzenia o błonicę, pacjentowi trzeba najszybciej podać antytoksyny, czyli substancje otrzymywane z surowicy koni, które są odporne na te bakterie.
W czasie trwania choroby pacjent musi bezwzględnie być izolowany od otoczenia. Izolacja musi trwać dopóty, dopóki badania przeprowadzone przez sześć kolejnych dni wykluczą obecność bakterii a nosie i gardle.

W krajach rozwiniętych rutynowo podaje się potrójną szczepionkę, tzw. Di-Te-Per - przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi. Szczepionkę podaje się w kolejnych dawkach w drugim, trzecim i czwartym miesiącu życia dziecka.
Choć błonica jest chorobą rzadko występującą w krajach uprzemysłowionych, immunizacja jest nadal niezbędna, ponieważ może ona przywędrować z zagranicy wraz z nosicielami. Powszechnie uważa się, że gdyby nie szczepienie ochronne, u dzieci w krajach zachodnich mogło by dojść do epidemii błonicy. Jedynie program powszechnych szczepień ochronnych daje gwarancje trwałego sukcesu w walce z chorobą.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 175
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie
JAK DOBRZE ZNASZ JĘZYK ANGIELSKI? x ads

Otrzymałaś kupon na darmowe lekcje angielskiego.

3 MIESIĄCE NAUKI MOŻESZ MIEĆ GRATIS.
Odbierz kupon rabatowy