Charakterystyka Andrzeja Kmicica

Andrzej Kmicic to typowy przedstawiciel szlachty XVII-wiecznej. Jest odważny, wesoły, o bujnym temperamencie, zdolny do szlachetnych odruchów serca i wielkiej miłości. Ma naturę awanturniczą, jest porywczy, pospolity hulak, ceniący nade wszystko dobraną kompanię i swawolne życie. Wychowany w potyczkach pogranicznych, nawykł do ryzyka i bezkarności.

Jego zachowanie w Lubiczu i Wołmonowiczach popada w konflikt z otoczeniem, przez co traci dobre imię i zaufanie przyjaciół. Jego życie zmienia się pod wpływem wielkiej miłości do Oleńki Billewiczówny, jednak miłość ta napotyka wiele przeszkód. Kmicic zostaje uznany za zdrajcę ojczyzny, czego polska szlachta wybaczyć mu nie może. Wpadł w przemyślaną pułapkę zastawioną przez Księcia Janusza Radziwiłła, który nakłonił Kmicica do złożenia mu przysięgi na wierność. Jako szlachcic – rycerz związany słowem honorem – nie mógł opuścić swego pana. Został więc z nim na dobre i na złe, choć w oczach przyjaciół i ukochanej Oleńki uchodzi za zdrajcę. Jest naiwny, gorliwy, porywczy i wierny, co przyczynia się do ratowania ojczyzny.

Aby oczyścić się z zarzutów w oczach rodaków i ukochanej, Kmicic przestaje pić i nie uczestniczy już w hulankach. Na jego twarzy często gości smutek i przygnębienie. W ciszy i samotności przeżywa swoje upokorzenie i przyjmuje pogardę.

Najazd Szwedów na Polskę rzuca bohatera w wir walk wojennych. Wszędzie tam, gdzie rozgrywają się najważniejsze wydarzenia, można odnaleźć Kmicica. Pragnie całym sercem służyć ojczyźnie. Już nie jako Kmicic, ale jako Babinicz, bierze udział w walkach polskiej armii. Walczy z brawurą i zaciętością, nie boi się śmierci, wypełnia najtrudniejsze rozkazy.

Jego imię zaczyna być znane wśród szlachty, która odnosi się do niego z szacunkiem. Nikt nie rozpoznaje w nim zdrajcy – Kmicica. Bierze udział w obronie Jasnej Góry, zarażając się na śmierć i ratując życie Janowi Kazimierzowi. Jego bohaterskie czyny zostają docenione przez przywódców.

Oceniając bohatera, uważam, że należy podziwiać Andrzeja Kmicica za wewnętrzną siłę, która doprowadziła go do zrehabilitowania się, ponieważ z despotycznego hulaki przeobraził się w patriotę, przekładającego dobro ojczyzny ponad własne interesy. Nigdy nie należy wątpić w możliwość poprawy się człowieka, bo przecież zdrada może być tylko wynikiem pomyłki i manipulacji, a nie konsekwencją odejścia od najwyższych wartości.