W kształtowaniu się starożytnego świata bardzo ważną rolę spełniły trzy państwa: Ateny i Sparta, będące największymi polis greckimi oraz Rzym. Rozwój ustroju w wyżej wymienionych państwach przypada na okres od IV do VI w. p.n.e. Na ustrój każdego z tych państw starożytnych składały się trzy, różniące się między sobą elementy: Zgromadzenie Ludowe, Rada i urzędnicy. Ażeby w państwie mógł powstać ustrój polityczny, ów państwo musi osiągnąć pewien poziom rozwoju cywilizacyjnego. Ustrój jest niezwykle ważnym elementem kształtującego się państwa, gdyż daje on poczucie władzy, wyboru i bezpieczeństwa społeczeństwu. Przyjrzyjmy się zatem jak wyglądało on w poszczególnych starożytnych społecznościach.
Zgromadzenie ludowe, które w Atenach nazywamy Ekklezją, cieszyło się najszerszymi kompetencjami spośród przedstawianych przeze mnie państw starożytnych. Zgromadzenie zbierało się 40 razy w roku, a uczestniczyć mogli w nim tylko pełnoprawni obywatele, którzy ukończyli 20. rok życia. Ów obywatele wybierali i kontrolowali urzędników, projektowali i zatwierdzali ustawy, stanowili podatki oraz decydowali o wojnie i pokoju. Karą za próbę obalenia ustroju był tak zwany sąd skorupkowy inaczej mówiąc ostracyzm, mianowicie sąd, który odbywał się na wiosennych zebraniach Zgromadzenia Ludowego i dający Zgromadzeniu możliwość wydalenia z polis na okres 10. lat osoby zagrażającej ustrojowi.
W Rzymie Zgromadzania dzieliły się na kurialne, centurialne, tribusowe i plebeskie. Rzymska Comittia, czyli ogół obywateli podzielonych na jednostki terytorialno – administracyjne, posiadała możliwość wyboru urzędników i ich kontroli, wydawania wyroków za drobne przestępstwa, zatwierdzania ustaw oraz decyzji o wojnie i pokoju.
Zgromadzenie Ludowe w Sparcie, mianowicie Apella miało bardzo małe kompetencje, nic dziwnego, gdyż społeczeństwo spartańskie miało charakter typowo wojskowy. W Zgromadzeniu zasiadali wszyscy spartiaci powyżej 30. roku życia. To właśnie oni wybierali urzędników i członków Rady, czyli Geruzji oraz zatwierdzali ustawy.
Jeśli zaś chodzi o Radę to największe kompetencje posiadał rzymski Senat, w którego skład wchodzili najbogatsi obywatele rzymscy, czyli nobilowie, zmieniający swoją kadencję co 5 lat. Jego liczba zmieniała się w zależności od okresu państwa od 300 do 900 członków. Ów organ państwowy posiadał ogromy autorytet w kraju oraz był on symbolem ciągłości władzy w państwie rzymskim. Kompetencje, jakie posiadał senat były, jak już wcześniej pisałam, bardzo rozległe, w ich skład wchodziły między innymi polityka zagraniczna, dyplomacja, sądownictwo w sprawach ciężkich, zatwierdzanie ustaw, władza nad skarbem, odwoływanie wodzów, mianowicie dyktatora, zatwierdzanie prowincjami oraz doradzanie urzędnikom.
Znaczne kompetencje w sprawach rządzenia państwem miała także spartańska Geruzja.

Przydatna praca?

Następna strona: 1 2 Następna Pokaż wszystko

Przydatna praca? tak nie 87
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie