Modyfikacja korzeni

KORZENIE SPICHRZOWE – występują m.in. u buraka, rzodkiewki i marchwi. Służą one głównie do magazynowania substancji odżywczych, takich jak skrobia czy cukry, które roślina może wykorzystać podczas okresu wegetacyjnego lub niekorzystnych warunków środowiskowych.

KORZENIE KURCZLIWE – występują np. u storczyków i szafirków. Dzięki zdolności do skracania się, pozwalają roślinie wciągać się głębiej w glebę, co chroni ją przed przesuszeniem lub nadmiernym nasłonecznieniem. Zjawisko to jest szczególnie ważne dla roślin cebulowych, które w ten sposób regulują swoją głębokość w glebie.

KORZENIE PODPOROWE – spotykane m.in. u pandana i kukurydzy. Ich funkcją jest dodatkowe stabilizowanie rośliny w podłożu, szczególnie na terenach podmokłych lub wietrznych. Korzenie te wyrastają z pnia i wnikają zarówno w powietrze, jak i w ziemię, tworząc dodatkowe punkty oparcia.

KORZENIE CZEPNE – typowe dla roślin pnących, takich jak bluszcz, winorośl czy wanilia. Umożliwiają one przymocowanie się do podłoża, np. pni drzew, skał czy murów, dzięki czemu roślina może piąć się ku górze. Korzenie czepne wytwarzają substancje, które pomagają w przyczepianiu się do powierzchni.

KORZENIE POWIETRZNE – występują u epifitów, takich jak storczyki i filodendrony. Pokryte są specjalną skórką – welamenem, która umożliwia pobieranie wilgoci z powietrza. W okresie suszy korzenie te mają srebrzystobiały kolor, ponieważ komórki wypełniają się powietrzem. Po nawodnieniu stają się zielone, co świadczy o ich aktywności fotosyntetycznej.

KORZENIE ODDECHOWE – charakterystyczne dla roślin bagiennych, np. cypryśników i mangrowców. Wystają one pionowo z gleby lub wody na wysokość nawet do 1,5 metra. Posiadają specjalne otwory zwane pneumatoforami, przez które powietrze dostaje się do wnętrza korzenia, gdzie jest magazynowane w miękiszu powietrznym. Dzięki temu roślina może przetrwać w warunkach ubogich w tlen.

HAUSTORIA (ssawki) – występują u roślin pasożytniczych, takich jak kanianka, jemioła czy zaraza. Są to specjalne korzenie, które wnikają do tkanek rośliny żywicielskiej, docierając do łyka i drewna, skąd pobierają wodę i substancje odżywcze niezbędne do rozwoju pasożyta. W ten sposób pasożyt żyje kosztem rośliny, ograniczając jej wzrost i rozwój.