Przydatność 75%

Dramat Pokolenia Kolumbów wyrazony w poezji. Przedstaw jego istotę i wymiar analizując wybrane utwory.

Autor:

Urodzili się już w niepodległej Polsce. Żaden z nich nie przypuszczał, że tak jak ich ojcowie jeszcze raz będą musieli zawalczyć o swoją Ojczyznę. Pokolenie Kolumbów- tak o nich mówimy. Dlaczego właśnie tak ich nazywamy? Kim właściwie byli?
Nazwa ta wywodzi się od tytułu książki Romana Bratnego „Kolumbowie. Rocznik 20.”powstałej na przełomie 1956/57 r. opowiadającej o losach młodych warszawiaków, walczących pod sztandarem Armii Krajowej, wchodzących w dorosłość w okresie drugiej wojny światowej. Zaliczają się do niego ludzie urodzeni ok. 1920 roku, którzy – tak jak Kolumb – odkrywali uroki nowego, wolnego świata, zaś tworzyli w czasie wojny i okupacji. Kolumbowie brali aktywny udział w walce z okupantem niemieckim, mimo młodego wieku potrafili odważnie stawić czoła wojnie i poświecić swoja młodość, szczęście, zdrowie, a nawet życie w obronie Ojczyzny. Ich tragiczny los znamy głównie dzięki poetom i literatom tego okresu. Zaliczamy do nich m.in. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Tadeusza Borowskiego, Tadeusza Gajcego oraz Tadeusza Różewicza. Ich twórczość stała się naocznym świadkiem tych wydarzeń.
Krzysztof Kamil Baczyński urodził się 22 stycznia 1921 roku w Warszawie. Poeta, uczestnik powstania warszawskiego, uznawany za najwybitniejszego twórcę pokolenia Kolumbów tworzący pod pseudonimem Jan Bugaj. M.Wyka tak pisał o nim:„Baczyński żył szybko, jak wszyscy z jego pokolenia, pisał intensywnie i dużo; jego biografia i dorobek noszą cechy spełnienia, mimo iż dokonało się ono w tak krótkim czasie”. Poezja Baczyńskiego przepełniona jest tym katastrofizmem, pesymizmem, przekonaniem o nieuchronnym zbliżaniu się śmierci i końcu przedwojennego porządku, które były cechami całego pokolenia; jest głosem pokolenia tragicznego, tych młodych ludzi, których beztroski czas młodości, pierwszych miłości, szczęścia został napiętnowany przez tragizm wojny i okupacji. Nieustająca walka stała się determinantem postępowania pokolenia Kolumbów. W swoich wierszach poeta przedstawia losy swoich współtowarzyszy broni, uczucia i emocje jakie kierowały nim i jego rówieśnikami, opisuje co czuli kiedy ich własna młodość, życie które przecież dopiero co zaczęli waliło się razem z murami upadającej ojczyzny: „I tak staniemy na wozach, czołgach, na samolotach, na rumowisku, gdzie po nas wąż się ciszy przeczołga ”.W utworze „Z głową na karabinie” czas teraźniejszy, okupacja, wojna, naznaczony piętnem apokalipsy zostaje przeciwstawiony ze wspomnieniem lat dzieciństwa, czasu beztroski, nadziei na szczęśliwe życie w niepodległej Polsce: „Krąg powolny dzień czy noc krąży, ostrzem świszcząc tnie tuż przy ustach, a mnie przecież tak jak innym,ziemia rosła tęga – nie pusta” . Zderzenie tych dwóch perspektyw pogłębia katastroficzny sens utworu. Poeta dostrzega nieuchronny kres walki, walki o ideały,o powrót do beztroskiego życia.

Przydatna praca?

Następna strona: 1 2 3 4 ... 6 Następna Pokaż wszystko

Podobne hasła:
Przydatna praca? tak nie 77
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie