"Opowieść Wigilijna" Karola Dickensa - streszczenie

„Opowieść Wigilijna” to powieść napisana w XIX wieku przez Karola Dickensa, uważanego za najwybitniejszego powieściopisarza angielskiego swoich czasów. Wybrałam tę książkę, ponieważ zachwyciła mnie jej ekranizacja. Od tamtego czasu co roku w okresie Świąt Bożego Narodzenia oglądam film „Opowieść Wigilijna”, który stał się dla mnie symbolem zbliżających się świąt.

Akcja powieści rozgrywa się w dziewiętnastowiecznym Londynie, w Wigilię Bożego Narodzenia. Wigilia to najbardziej niezwykła noc w roku, kiedy wszystko może się wydarzyć – nawet spotkanie z duchami. Historia trwa cztery dni, a jej centralną postacią jest Ebenezer Scrooge, zgorzkniały i skąpy człowiek, który posiada wiele pieniędzy, ale nie potrafi ich wydawać. Scrooge odciął się od rodziny, nie ma przyjaciół i nienawidzi Świąt Bożego Narodzenia, ponieważ przypominają mu o miłości, przyjaźni i dobroci – wartościach, których nie rozumie. Święta także przywołują bolesne wspomnienia z dzieciństwa, kiedy to jego ojciec go odrzucił.

W noc przed Wigilią do Scrooge’a przychodzi duch jego zmarłego współpracownika, Jakuba Marleya. Marley został potępiony za swoje skąpstwo i musi w wiecznym cierpieniu wędrować z ciężkim łańcuchem złożonym z ksiąg, kluczy i sakiewek pełnych pieniędzy, które nie mają dla niego już żadnej wartości. Marley ostrzega Scrooge’a, że jeśli nie zmieni swojego postępowania, również zostanie skazany na podobny los. Informuje go także, że odwiedzą go trzy duchy w kolejnych nocach.

Scrooge, przerażony wizytą Marleya, wraca do domu, gdzie wkrótce pojawia się pierwszy duch – Duch Wigilijnej Przeszłości. Ubrany na biało, z suknią ozdobioną kwiatami i trzymający metalowe urządzenie, Duch ten pokazuje Scrooge’owi jego przeszłość. Przenosi go do dzieciństwa, kiedy to chłopiec był szczęśliwy, ale z czasem jego narzeczona Belle zerwała z nim z powodu jego egoizmu. Scrooge widzi również momenty ze swoich wcześniejszych Świąt, co wywołuje w nim refleksję nad tym, jak odrzucił prawdziwą miłość i przyjaźń.

Następnego wieczoru odwiedza go Duch Obecnego Świąt Bożego Narodzenia. Ten duch ukazuje Scrooge’owi teraźniejszość, pokazując mu, jak inni obchodzą święta. Scrooge obserwuje radość biednych rodzin, takich jak rodzina Bobiego Cratchita, gdzie mały Tim, syn Cratchita, jest chory i może nie przeżyć kolejnych świąt. Scrooge dostrzega, jak jego brak empatii wpływa na innych i zaczyna rozumieć wartość rodziny oraz wspólnoty.

Ostatnim duchem jest Duch Przyszłych Świąt Bożego Narodzenia, zwany także Duchem Śmierci. Ubrany w czarny płaszcz, duch ten nie mówi, ale pokazuje Scrooge’owi mroczną przyszłość – jego samotną śmierć, o której nikt nie będzie żałował, a jedyną pamiątką po nim będą pieniądze. Scrooge widzi, że jego chciwość prowadzi do samotności i braku miłości.

Przerażony wizjami duchów, Scrooge obiecuje zmienić swoje życie. Budzi się w Wigilię Bożego Narodzenia z radością i nadzieją. Pierwszą rzeczą, którą robi, jest otwarcie okna i wysłanie przechodnia, aby kupił dla rodziny Cratchitów indyk. Scrooge płaci również za leczenie małego Tima i podwyższa pensję swojemu pracownikowi, Bobowi Cratchitowi. Staje się miły i hojny, a jego przemiana wpływa pozytywnie na wszystkich wokół niego. Odwiedza swoją najbliższą rodzinę, gdzie zostaje ciepło przyjęty.

Bardzo podobała mi się ta książka, ponieważ jest ucieczką w świat fantazji, jednocześnie przekazując ważne wartości dotyczące miłości, dobroci i przemiany osobistej. Chociaż… może duchy istnieją?