Zaimek dzierżawczy jest bardzo często mylony z przymiotnikiem dzierżawczym, dlatego na początku przypomnijmy sobie przymiotniki dzierżawcze:
| przymiotnik dzierżawczy | |
| l. pojedyncza | l. mnoga |
| my | our |
| your | your |
| his | their |
| her | |
| its | |
Where is my book?
Is his your pencil?
I don’t like his friends.
Have you ever met her mother?
Look at the plant. Its leaves are falling down.
Przymiotniki dzierżawcze, jak już wcześniej wspomnieliśmy, występują zawsze w towarzystwie rzeczownika, określając tym samym właściciela danej rzeczy, i odpowiadają na pytania dopełniacza kogo? czego?
Zaimki dzierżawcze natomiast występują samodzielnie i mogą zastąpić połączenia przymiotnika z rzeczownikiem:
| zaimek dzierżawczy | |
| l. pojedyncza | l. mnoga |
| mine | ours |
| yours | yours |
| his | theirs |
| hers | |
| – | |
Zauważ, że nie istnieje zaimek dzierżawczy dla zaimka osobowego it, a dla zaimka osobowego he przymiotnik i zaimek dzierżawczy mają taką samą formę:
Zarówno przymiotniki, jak i zaimki dzierżawcze w języku angielskim tłumaczone są na język polski w ten sam sposób: mój,twój, jego, jej, nasz itd.:
This isn’t your book. It’s my book.
To nie jest twoja książka. To jest moja książka.
This book isn’t yours. It’s mine.
Ta książka nie jest twoja. Ona jest moja.