Przydatność 70%

Definicje osoby z niepełnosprawnością

Autor: milab73

Co to jest norma ?

Pojęcie normy – normalności bywa kojarzone z pojęciem zdrowia.

Zdrowie to stan dobrego samopoczucia fizycznego, społecznego, psychicznego a nie tylko jako brak schorzenia czy dolegliwości.

Choroba (przeciwieństwo zdrowia) przejawia sie ona:
- zmianą samopoczucia (illness – subiektywna dolegliwość).
- zmianami biologicznymi (discase – schorzenie, proces patologiczny, odchylenie od biologicznej normy).
- zmianą statusu społecznego (sickness – uznawany społecznie stan choroby).

Norma jest pojęciem szerszym od zdrowia i może być rozpatrywana wg różnych kategorii:
- prawne
- techniczne
- statystyczne
- rozwojowe
- społeczno – kulturowe

Norma to:
- zasada, przepis, wzór
- przyjęta wymagana obowiązująca miara, rozmiar, ilość
- w etyce zasada postępowania, dyrektywa określająca obowiązek okreslonego zachowania w danej sytuacji poprzez odwoływanie się do odpowiednich ocen wartości moralnych

Odchylenia od normy:
- jakościowe
- ilościowe

Odchylenia od normy mogą być:
- organiczne (motoryczne, somatyczne)
- psychologiczne (sensoryczne, umysłowe)
- społeczne (obejmujące zachowanie zgodne z normami współżycia społecznego)

Odchylenia w sprawnym funkcjonowaniu człowieka mogą być wyróżniane pod względem:
1. ekonomicznym – jako zależność wynikająca z nieproduktywności
2. medycznym – jako długotrwały stan kalectwa, który ogranicza wykonywanie normalnych funkcji
3. prawnym – jako stan uprawiający do pewnych świadczeń określonych aktami prawnymi
4. zawodowym – jako stan ograniczonej możliwości uzyskania zatrudnienia
5. psychologicznym – jako syndrom zachowania się i emocjonalnego stresu
6. socjologicznym – jako wypadnięcie z dotychczasowych ról społecznych i nabycie piętna związanego z kalectwem
7. we własnej definicji – jako stan opisywany przez osobę zainteresowaną w wybranych przez nią kategoriach


Modele niepełnosprawości ICIDH – 2

1. Model medyczny:
Niepełnosprawność: konsekwencja choroby, osobista tragedia człowieka
Działania: usprawnienie, opieka medyczna, pomoc w akceptacji kalectwa, określenie co jest właściwe a co nie osobie niepełnosprawnej, przystosowanie osoby niepełnosprawnej do społeczeństwa, kreowanie polityki zdrowotnej.



2. Model społeczny:
Niepełnosprawność powstaje na skutek ograniczeń doświadczalnych przez osoby niepełnosprawne (nią dotknięte): indywidualnych uprzedzeń, utrudniony dostęp do budynków użyteczności publicznej, niedostosowany system transportu, segregacja edukacyjna, dyskreminacyjne rozwiązania na rynku pracy.
Przyczyny niepełnosprawności nie tkwią w człowieku ale w barierach środowiskowych, ekonomicznych, społecznych.


Biopsychospołeczny model niepełnosprawności
1. Uszkodzenie
2. Niepełnosprawność
3. Upośledzenie

Uszkodzenie – wszelki ubytek czy wada fizjologiczna, psychologiczna lub anatomiczna struktury organizmu w skutek określonej wady wrodzonej, choroby czy urazu (np. uszkodzenia narządów zmysłu, mowy itd.). uszkodzenie może być: całkowite lub częściowe, trwałe lub okresowe, wrodzone lub nabyte, ustabilizowane – progresywne – regresywne.
Przyczyny uszkodzenia narządów: czynniki dziedziczne i wrodzone, nabyte, choroby, niewłaściwe odżywianie, urazy, zmiany związane z procesem starzenia się organizmu.

Sprawność to cecha każdej czynności, która charakteryzuje jej przebieg. W zależności od tego jakich czynności dotyczy, rozróżniamy jej rodzaje:
- sensoryczna jest to sprawność czynności narządów zmysłowych (wzrok, słuch, smak itd)
- fizyczna w znaczeniu wąskim jest to sprawność ruchów i czynności (sprawność motoryczna), w szerokim znaczeniu to sprawność wszystkich czynności fizjologicznych organizmu.
- psychiczna określa prawidłowość funkcjonowania procesów czynności psychicznych w różnych sytuacja i warunkach.

Niepełnosprawność jestnastępstwem uszkodzenia, rozumiemy przez nią obniżony poziom czynności danego: narządu, układu kostno – mięśniowego, układu nerwowego, czy czynności psychicznych. Niepełnosprawność jednego narządu, układu może rzutować na inne.

Upośledzenie (handicap) jest następstwem uszkodzenia i niepełnosprawności a jednocześnie manifestuje się mniej korzystną sytuacją społeczną gdyż uniemożliwia lub ogranicza pełnienie ról oraz realizację zadań związanych z wiekiem, płcią, tradycjami kulturowymi. Upośledzenie może wystepować w formie: utrudnienia, ograniczenia, uniemożliwienia.

Utrudnienie – trudności, które człowiek przejawia w wykonywaniu czynności życiowych

Ograniczenie – osoba może wypełniać role, ale w niepełnym czy częściowym charakterze

Uniemożliwienie – nie może wykonywać swojej roli.

ICI DH – 2 – klasyfikacji uszkodzeń aktywności uczestnictwa wyróżnia się 6 sfer życia które mogą być upośledzone na skutek niepełnosprawności:
- orientacja w otoczeniu obejmująca również zdobywanie i wymianę informacji, oraz zdobywanie wiedzy
- czynności życia rodzinnego i niezdolność ich wykonywania
- poruszanie się w przestrzeni
- praca zawodowa
- integracja społeczna – uczestnictwo w życiu społecznym
- niezależność ekonomiczna

Trzy grupy definicji osoby niepełnosprawnej:

Def. ogólna (medyczna):
Niepełnosprawną jest osoba, której stan fizyczny (i) lub psychiczny, trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia wypełnianie zadań życiowych i ról społęcznych zgodnie z normami prawnymi i społecznymi.
Osoba niepełnosprawna jest jednostką w pełni swych praw znajdującą sie w sytuacji upośledzającej ją stworzonej przez bariery środowiskowe, ekonomiczne i społeczne, których nie może tak jak inni ludzie przezwyciężyć w skutek wystepujących w niej uszkodzeń.

Def. dla określonych celów:
Osoby niepełnosprawne okresla się jako osoby, których stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza bądź uniemożliwia wypełnienie ról społecznych, a w szczególności zdolności do wykonywania pracy zawodowej jeżeli uzyskały orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (znacznego, umiarkowanego, lekkiego) oraz o niezdolności do pracy.

Def. dla poszczególnych grup niepełnosprawnych:
Osoby niepełnosprawne można podzielić według różnych kryteriów:
- wg rodzaju (kategorii) niepełnosprawności
- okresu życia w którym ona wystąpiła
- stopnia niepełnosprawności.


Wykład

T: Integracja

Integracja to proces scalania, łączenia w całość ( z łac. integratio – odnawianie, scalanie).
Integracja konkretnej osoby to rozwój prowadzący do coraz większej harmonii i równowagi pomiędzy różnymi strukturami, płaszczyznami funkcjonowania które służą do realizacji wewnętrznego systemu wartości wyznaczonych przez osobę.

Społeczna integracja jako zjawisko dotyczące różnych ludzi to: zwartość społeczna, zespolenie i zharmonizowanie elementów zbiorowości społecznej rozumiane jako akceptacja w jej obrębie wspólnych systemów wartości norm ocen. Ważnym czynnikiem społecznej integracji jest wspólność interesów i podobieństwo członków danej grupy.

Semantyczne pojęcie integracji nie jest jednoznaczne:
- w bardzo wąskim rozumieniu chodzi o zagwarantowane prawa do edukacji lub [pracy osobom niepełnosprawnym razem z osobami pełnosprawnymi
- w szerokim chodzi o przygotowanie osób niepełnosprawnych do życia w społeczeństwie ludzi pełnosprawnych oraz ukształtowanie umiejętności życia pełnosprawnych z niepełnosprawnymi wraz z ich akceptacją. Przy czym akceptacja nie oznacza jedynie tolerancji ale także więź z osobami niepełnosprawnymi.

Modele integracji:
- w jednym integrację rozumie się jako asymilację od osób niepełnosprawnych wymaga się przystosowania się do funkcjonowania w środowisku ludzi pełnosprawnych, natomiast w stosunku do osób pełnosprawnych nie stawia się żadnych wymagań.

- drugi model energogenny polega na stosowaniu zasad równoprawności, partnerstwa i zmian funkcjonowania zarówno pełnosprawnych jak i niepełnosprawnych.
Systemowy model integracji ujmuje różne poziomy więzi łączących osobę niepełnosprawną z innymi osobami i elementami środowiska, wyróżniamy w nim:

- makrosystem – integracja w systemie wartości kulturowych, jako idea wartości oraz wyznacznik postawy społecznej
- egzosystem – integracjana poziomie socjalnym, wyznaczanym przez systemy prawne, opieki społecznej, lecznictwa, oświatowym, sieć placówek współdziałających
- mezosystem – integracja na poziomie środowiska społecznego szerszego niż rodzina – grupa rówieśnicza, wspólnota mieszkaniowa
- mikrosystem – integracja na poziomie najbliższych kontaktów społeczeństwo – rodzina, z osobami znaczącymi
Płaszczyzny integracji: rodzian, lokalna, edukacyjna, zawodowa, wspólnoty religijnej, narodowej:
edukacyjna pełna (uczęszczanie dzieci niepełnosprawnych do zwykłych klas w szkołach masowych), edukacyjna częściowa (organizowanie klas specjalnych w szkołach masowych czyli stopniowe stwarzanie warunków do wychowania i nauczania dzieci niepełnosprawnych w grupie rówieśniczej lub w bliskim sąsiedztwie.

Podział integracji (koncepcje):
- pełna i częściowa
- psychiczna (wewnętrzna)
- społeczna (zewnętrzna)

wg. Soder
- fizyczna – kiedy osoby poszkodowane są obok siebie ale nie z sobą, następnie redukcja dystansu ale brak współdziałania
- funkcjonalną – niższego stopnia osoby zainteresowane podejmują działania, ale na innym materiale, programie i wg innego materiału, programu; wyższego stopnia realizują taką same aktywności wg takiego samego programu
- społeczna – najwyższa forma aktywnego uczestnictwa, każdej grupy społecznej na zasadzie pełnoprawnego członka wymagająca psychopedagogicznego przygotowania obydwu stron.

Integracja lokalizacyjno fizyczna – dziecko niepełnosprawne jest włączane do grupy dzieci pełnosprawnych ale nie nawiązuje z nimi kontaktu, nie bieże aktywnego udziału w życiu grupy, nie otrzymuje poparcia.

Integracja społeczno socjalna – klasy specjalne w szkołach masowych, które żyją odrębnym własnym życiem, dzieci spotykją się tylko na imprezach, wycieczkach, korzystają ze wspólnych pomieszczeń np. stołówka.

Integracja funkcjonalna – dziecko utrzymuje stałe bliskie kontakty z równieśnikami poprzez uczenie się z nimi w klasie, zamieszkiwanie we wspólnym pokoju, wspólne spędzanie czasu wolnego:
Niższy – sprawne i niepełnosprawne dzieci podejmują takie same czynności ale korzystają z innego materiału i realizują inne programy.
Wyższy – realizowanie tej samej aktywności przez dzieci niepełnosprawne i pełnosprawne przy wykorzystaniu tego samego materiału i realizacji jednakowego programu.

Normalizacja jest to proces przkształcania środowiska rehabilitacyjnego w kierunku upodobnienia go do środowiska normalnego
- rytm dnia, tygodnia, roku, brak uwzględniania indywidualnych preferencji
- segregacja związana z płcią
- ograniczenia w poznawaniu normalnie obowiązujących standartów ekonomicznych np. robienie zakupów
- środowiskowe ułatwienia np. ubiory łatwe do włożenia, proste posiłki.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 14
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie