Charakterystyka Stasia Tarkowskiego "W pustyni i w puszczy"

Staś Tarkowski to czternastoletni chłopiec, bohater książki Henryka Sienkiewicza *„W pustyni i w puszczy”*. Jego ojciec, Polak, pracował jako inżynier przy budowie Kanału Sueskiego. Matka, Francuzka, zmarła przy narodzinach syna, więc chłopca wychowywał ojciec.

Staś wyróżniał się wysokim wzrostem i miał opaloną twarz. Ubierał się w ciemną koszulę, na którą zakładał bluzę spiętą szerokim skórzanym pasem, a także nosił spodnie zwężane od kolan w dół.

Chłopiec odznaczał się odwagą podczas całej podróży przez pustynię i puszczę, a także odpowiedzialnością, szczególnie za swoją małą przyjaciółkę, Nel. Wyróżniał się niezwykłą bystrością umysłu i szerokimi zainteresowaniami: potrafił jeździć konno, pływać, strzelać, znał geografię Afryki i interesował się polityką. Mówił biegle po polsku, angielsku i francusku. Ponadto znał wiele dialektów miejscowej ludności, z której pochodzili robotnicy pracujący przy kanale. Mimo że urodził się i wychował w Afryce, czuł się Polakiem, a język polski uważał za najpiękniejszy.

Dzięki szlachetnemu postępowaniu Staś zdobywał miłość, szacunek i sympatię otoczenia. Nie gardził Afrykańczykami. Podczas porwania przez Beduinów okazał się dobrym opiekunem Nel oraz przyjacielem Mei i Kalego. Z miłości do dziewczynki dokonał wielu bohaterskich czynów, takich jak zabicie lwa, pokonanie Beduinów i niebezpieczna wyprawa przez dżunglę po chininę. Cechowała go także inteligencja, zaradność, spryt i szybkie podejmowanie decyzji.

U Stasia może podobać się odwaga, opiekuńczość wobec Nel, odpowiedzialność za powierzone mu osoby, szacunek dla starszych oraz duma z tego, że jest Polakiem.

Uważam, że Staś jest wzorem do naśladowania. Jego cechy, takie jak odwaga, opiekuńczość, odpowiedzialność i patriotyzm, budzą mój podziw.