Przydatność 60%

Podstawy inżynerii genetycznej i jej zastosowania

Autor:

INŻYNERIA GENETYCZNA to działania polegające na wprowadzeniu do komórek organizmu biorcy ściśle określonego odcinka DNA dawcy, odpowiadającego jednemu lub kilku genom, w celu trwałej zmiany właściwości biorcy.

BIOTECHNOLOGIA obejmuje m.in. wszelkie manipulacje żywymi organizmami w celu osiągnięcia określonych korzyści.

Odcinki DNA dawcy, które mają być wprowadzone do komórek odpowiedniego gospodarza (komórki bakteryjne lub eukariotyczne), otrzymuje się przez ich wycięcie za pomocą specyficznych enzymów restrykcyjnych (?molekularne nożyce) lub syntetyzuje się chemicznie.
Większość enzymów restrykcyjnych rozpoznaje ściśle określone sekwencje nukleotydów w cząsteczce DNA i przecina ją w obrębie tych sekwencji. Rozpoznawane sekwencje są zazwyczaj cztero- lub sześcionukleotydowe i mają charakter palindromów tzn. że kolejność nukleotydów jednej nici DNA jest identyczne jak drugiej nici (komplementarnej), jeśli jest ona ?czytana? w przeciwnym kierunku. Te sekwencje nukleotydowe są symetryczne względem punktu środkowego.
Główna rolą enzymów restrykcyjnych w komórkach bakteryjnych jest ochrona przed inwazją obcego kwasu nukleinowego, głównie fagowego. Jeżeli DNA infekującego faga wniknie do komórki bakterii, enzymy restrykcyjne rozpoznają go i przecinają. Powstają mniejsze fragmenty, które ulegają rozłożeniu do nukleotydów przez specyficzne enzymy obecne w cytoplazmie. Aby enzym restrykcyjny nie atakował własnego DNA bakteryjnego istnieje system ochraniający własny DNA. System ten polega na modyfikacji zasad sekwencji nukleotydów rozpoznawanych przez enzymy restrykcyjne. Taka modyfikacja nie jest rozpoznawana przez enzym restrykcyjny.
Niektóre enzymy restrykcyjne przecinają obie nici rozpoznawanej sekwencji DNA w miejscach leżących dokładnie naprzeciwko siebie. Powstają wtedy tzw. Tępe końce. Jednak większość enzymów restrykcyjnych przecina obie nici rozpoznawanej sekwencji w cząsteczce DNA w miejscach przesuniętych względem siebie. Przecięcia w każdej nici są oddzielone kilkoma parami zasad azotowych. Powstają fragmenty o jednoniciowych końcach komplementarne względem siebie, tzw. Lepkie końce.
Produktem przecięcia długich cząsteczek DNA są liczne fragmenty o różnej długości. Powszechnie stosowaną techniką rozdziału jest elektroforeza, polegająca na wędrówce cząsteczki DNA w stałym polu elektrycznym. Prowadza się ją na specjalnie przygotowanej cienkiej, galaretowatej płytce, tzw. żelu.
Próbkę roztworu zawierających mieszaninę fragmentów DNA nanosi się do niewielkiego zagłębienia w żelu. Następnie przez płytkę zostaje przepuszczony prąd elektryczny. Fragmenty Dna maja ujemny ładunek elektryczny, a więc przemieszczają się od punktu naniesienia, zlokalizowanego w pobliżu ujemnej elektrody ? anody, w kierunku dodatniej elektrody ? katody. Żel jest gęsty dlatego krótsze fragmenty poruszają się szybciej.

Przydatna praca?

Następna strona: 1 2 Następna Pokaż wszystko

Załączniki:
Przydatna praca? tak nie 13
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie