Krótkie streszczenie Mitu o Syzyfie

Syzyf był władcą pięknego Koryntu. Często bogowie zapraszali go na uczty boskie, ponieważ cenili jego spryt i inteligencję. Jednak Syzyf zasłynął z plotkarstwa oraz z kradzieży ambrozji i nektaru, którymi obdarzał swoich przyjaciół na ziemi. Bogowie długo patrzyli przez palce na jego wyczyny, ale w końcu władca Koryntu zdradził ważną tajemnicę boską. W konsekwencji Zeus skazał go na śmierć.

Syzyf przechytrzył również Hadesa, władcę podziemia. Nakazał swojej żonie, aby nie przeprowadzała mu godnego pogrzebu. W rezultacie Syzyf musiał bezpieniędzy błąkać się nad rzeką Styks i żalić się Charonowi, przewoźnikowi dusz. Hades, słysząc jego jęki, współczuł mu wraz ze swoją żoną Persefoną i nakazał, aby Syzyf powrócił na ziemię pod opieką Thanatosa, personifikacji śmierci. Miał to umożliwić jego żonie, Merope, zorganizowanie godnego pogrzebu.

Na ziemi Syzyf uwięził Thanatosa, co spowodowało, że ludzie przestali umierać i chorować. Bogowie szybko dostrzegli przebiegłość Syzyfa i postanowili go surowo ukarać. Zeus nakazał mu wieczną karę: Syzyf musi wtaczać głaz na szczyt góry, a gdy jest już na samym wierzchołku, kamień zsuwa się na dół, zmuszając Syzyfa do rozpoczęcia pracy od nowa. Ta niekończąca się praca ma symbolizować jego wieczną karę.