Przydatność 55%

Przemiana wewnętrzna bohatera literackiego na podstawie wybranych utworów literackich.

Autor:

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

Nie może oprzeć się wrażeniu, że – w odróżnieniu od zwykłych dziejów ludzi z opowieści sługi – czeka go nudne życie. Potwierdza taki pogląd Laura, dziewczyna przyzwyczajona do salonowych konwenansów. Nie rozumie ona wewnętrznych rozterek i niepokojów bohatera, który nie widzi sensu w żadnym działaniu – chciałby coś robić, ale nie znajduje idei, która mogłaby go poprowadzić. Sądzi, że rozwiązaniem jego problemów będzie samobójstwo.
Po nieudanej próbie odbierania sobie życia Kordian ulega przemianie. Staje się człowiekiem aktywnym, podejmuje konkretne zdanie. Nie jest już skoncentrowany wyłącznie na sobie – chce poświęcić się dla ojczyzny i dokonać zamachu na przebywającego w Warszawie cara Rosji, będącego jednocześnie królem Polski. Kordian zawiązuje spisek, ale pomysł zamordowania cara nie znajduje poparcia wśród jego pozostałych uczestników. Nie rezygnuje on jednak z podjętego zamiaru i postanawia wypełnić swoją misję w samotności. Taka decyzja jest dalszym wyrazem buntu bohatera. Kordian nie może pogodzić się z rzeczywistym światem, który nie odpowiada jego wyobrażeniom. Samotna i nieudana wyprawa do pałacu cara jest w gruncie rzeczy podobna do próby samobójstwa młodego Kordiana. Źródła obu zachowań leżą w osobowości postaci, człowieka ogarniętego wzniosłymi ideałami, a niezdolnego do normalnego życia.
W więziennej celi w duszy Kordiana miejsce dawnej melancholii zajmuje nieokiełznany bunt, nienawiść wobec złych ludzi, złego świata. Sposób, w jaki bohater żegna się z życiem, świadczy, że zostało w nim wiele dawnej wrażliwości.
Tak, jak do końca pozostał samotny, przez nikogo niezrozumiały.
Innym bohaterem przeżywającym wewnętrzną przemianę jest Jacek Soplica z epopei Adama Mickiewicza „Pan Tadeusz”
W młodości był ulubieńcem okolicznej szlachty, typowym warchołem i zabijaką. Bywał nawet zapraszany przez miejscowego magnata Stolnika Horeszkę. Córka Stolnika, Ewa, zakochała się z wzajemnością w Jacku. Dumny magnat nie zgodził się oddać ręki córki ubogiemu szlachcicowi. Ewa została wydana ze mąż za bogatego człowieka, z którym wyjechała na zesłanie, pozostawiając w kraju córkę Zosię.
Jacek ożenił się z „pierwsza napotkana na drodze kobietą”, która urodziła mu syna Tadeusza i w niedługim czasie zmarła. Urażona ambicja Jacka Soplicy doprowadziła go do krwawej zemsty. Pewnego razu był świadkiem odpierania przez Horeszkę ataku na Moskali na zamek. Jacek korzystając z okazji, wymierzył, a oddany strzał okazał się celny. To wydarzenie spowodowało przełom w życiu Jacka
Jacek wyjechał, udał się do Legionów, był kilkakrotnie ranny, aż w końcu w przebraniu księdza Robaka powrócił na Litwę e specjalną misją – miał organizować powstanie na Litwie. Z narażeniem życia wędrował od dworu do dworu i nawet własnemu synowi nie wyjawił, kim jest.
Ksiądz Robak w końcu umiera, ciężko ranny podczas zajazdu na Soplicowo. Wtedy wyjawia swojemu największemu wrogowi, Gerwazemu, kim naprawdę jest.
Nowość w zachowaniu tego bohatera polega na tym, że nie działał samotnie tak, jak jego wielcy poprzednicy, lecz szukał poparcia dla swej idei niepodległościowej wśród szerokich mas szlacheckich oraz wśród ludu.
Ta przemiana jest zmienna dla całego pokolenia polskich rewolucjonistów, którzy po klęsce
Powstanie listopadowego zrozumieli, jak wielkim błędem była idea samotnej walki szlachty, która nie zdecydowała się szukać oparcia i pomocy wśród polskiego ludu.
Metamorfoza bohatera jest swego rodzaju motorem dzieła literackiego. Jeśli bohater pozostawałby taki mas przez cały czas akcji, to w utworze nie byłoby żadnego napięcia, przez co stałby się banalny i nudny. Symboliczną przemianę przeżył Gustaw: zmarł romantyczny nieszczęśliwy kochanek, narodził się genialny poeta, patriota, bojownik o dobro swojego kraju.
Kordian to nadwrażliwy poeta i kochanek, który nie potrafi odnaleźć celu w życiu. Ale w czasie monologu na górze Mont Blanc przeżywa przełom – zmienia się w spiskowca, bojownika o wolność kraju.
Jacek Soplica z „Pana Tadeusza” – początkowo pełen pychy warchoł, hulaka, typowy Sarmata, po dokonaniu morderstwa zmienia się w pokornego mnicha – księdza Robaka – patriotę, który walczy o swoja ojczyznę.
Bohater romantyczny wyrażał rozterki młodych ludzi z epoki romantyzmu. Był taki jak oni zbuntowany wobec konwenansów świata i naukowej koncepcji ich ojców. Wyznawał ideologie romantyzmu, przeżywał nieszczęśliwą miłość, w końcu rzuca się w wir walki o wolność. Powstaje tylko pytanie: jak walczyć? Otwarta, rycerska walka była niemożliwa. Metoda podstępu, spisku, zdrady nie zawsze godziła się z ówczesną moralnością. Konrad bluźni przeciw Bogu, Kordian bliski jest królobójstwa, Soplica staje się emisariuszem i spiskowcem.

Przydatna praca?

Następna strona: 1 2 Pokaż wszystko

Przydatna praca? tak nie 28
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie