Przydatność 80%

Kultura organizacji

Autor:

I POJĘCIE KULTURY ORGANIZACJI
I POJĘCIE KULTURY ORGANIZACJI

Kultura organizacji jest specyficznym sposobem funkcjonowania, opartym na wspólnocie wartości, praw (norm) i idei. Kultura organizacji reprezentuje wartości i idee, wspólne dla grupy osób pracujących w jednej firmie. Wartości te objawiają się poprzez symbole (np. znak firmowy, marka), opowieści (przekazy, historie i anegdoty), bohaterów, hasła i rytuały. Tak więc, kultura organizacji to zestaw wartości, które pomagają jej członkom zrozumieć, za czym organizacja się opowiada, jak pracuje, co uważa za ważne. Kultura jest pojęciem nieuprzedmiotowionym, które wymyka się obiektywnemu wymiarowi czy obserwacji. Niemniej jednak odgrywa ona ważną rolę w kształtowaniu zachowania menedżerów jako podstawa wewnętrznego otoczenia organizacji.

Skąd bierze się kultura i co ma na nią wpływ?.
Zazwyczaj wykształca się ona i rozwija w ciągu długiego okresu. Punktem wyjścia często jest założyciel organizacji. W miarę wzrostu organizacji jej kultura ulega modyfikacjom, jest kształtowana i doskonalona poprzez symbole, hasła i uroczystości. Kulturę organizacji kształtują również sukcesy firmy i wspólne doświadczenia załogi.
NA KULTURĘ ORGANIZACJI MAJĄ WPŁYW:
• czynniki zewnętrzne - czyli kultura narodowa, jako zbiór kultur danego regionu a także lokalne systemy wartości,
• czynniki wewnętrzne - czyli cel działalności danej organizacji – np. maksymalizacja zysku, maksymalizacja wartości rynkowej akcji przedsiębiorstwa.
W literaturze znaleźć można wiele definicji kultury organizacyjnej. Za Moniką Kosterą i Stanisławem Kownackim można przyjąć, że „kultura organizacyjna jest to zbiór dominujących wartości i norm postępowania charakterystycznych dla danej organizacji, podbudowany założeniami co do natury rzeczywistości i przejawiający się poprzez artefakty – zewnętrzne, sztuczne twory danej kultury”. Definicja ta zaproponowana została przez Edgara H.Scheina
Inną definicją kultury jest definicja sformułowana przez A.L.Kroebera i C.Kluckhohna. Piszą oni, że „kultura sprowadza się do schematycznych sposobów myślenia, odczuwania i reagowania, nabytych i przekazywanych głównie poprzez symbole, będące tworami grup ludzi i zawierające konkretyzacje w postaci artefaktów”. Obie te definicje uchodzą jako jedne z najbardziej rozpowszechnionych w literaturze.
Holenderski badacz kultur Geert Hofstede pisze, że „kultura jest kolektywnym zaprogramowaniem umysłu, które wyróżnia jedną grupę społeczną od innych”. Zaprogramowanie może być częściowo wspólne dla grup ludzi, częściowo unikatowe, charakterystyczne dla danej jednostki. Autor wyróżnia trzy główne sposoby zaprogramowania umysłu: uniwersalny, kolektywny i unikatowy:
1. Poziom uniwersalny obejmuje potrzeby bezpieczeństwa, społeczne i samorealizacji; jest identyczny dla wszystkich ludzi.
2. Poziom kolektywny jest wspólny dla grup społecznych (narodów, mieszkańców regionów, organizacji), jest wyuczony, nabyty, przekazywany z pokolenia na pokolenie, sprzyja identyfikacji z grupą i zapewnia jej spójność.
3. Poziom indywidualny charakterystyczny jest dla jednostki ludzkiej, obejmuje jej osobowość. Ten sposób zaprogramowania jest unikatowy dla każdego człowieka, jest niepowtarzalny.

Sedno kultury to tradycyjne wyobrażenia i przypisane im wartości. Kultura jest więc ‘’osobowością’’ społeczeństw i grup pozwalającą w określony sposób reagować w danych sytuacjach.

II SKŁADNIKI KULTURY ORGANIZACYJNEJ

Edgar Schein, jeden z najwybitniejszych badaczy kultury organizacyjnej, wyodrębnił w kulturze kilka charakterystycznych wzorców nazywając je poziomami kultury. Są nimi:
• poziom pierwszy : artefakty (językowe, behawioralne, fizyczne),
• poziom drugi : normy i wartości,
• poziom trzeci : założenia kulturowe.
Poziomy te są w ścisły sposób powiązane ze sobą a różnią się stopniem obserwowalności i trwałości.









artefakty widoczne i uświadamiane

normy i wartości częściowo widoczne i uświadomione

założenia całkiem niewidoczne i nie uświadamiane


Rys. 1. Model E. Scheina: poziomy kultury organizacyjnej.

Artefakty czyli sztuczne twory kultury są najbardziej widocznym poziomem kultury.
Na tym poziomie znajdują się widoczne i uchwytne zachowania członków organizacji, technologiczny rezultat działalności przedsiębiorstwa, stosowany w przedsiębiorstwie specyficzny język, występujące w organizacji symbole (flagi, hymn). Jednym z kluczowych elementów kultury na tym poziomie jest struktura organizacyjna. Głównym celem artefaktów jest wzmocnienie więzi pomiędzy pracownikami a firmą.
Wśród artefaktów możemy wyróżnić:
• artefakty fizyczne to wszystko to, co określane jest mianem „kultury materialnej”. Są to fizyczne, namacalne twory kultury, np. wystrój wnętrza, sztuka, meble, technologia, inne przedmioty materialne, specyfika ubiorów.
• artefakty językowe to charakterystyczny język, którym posługują się członkowie danej kultury. Są to także mity i legendy danej kultury, odwołujące się do historii, sukcesów i heroicznych okresów. Widoczne jest to zwłaszcza tam, gdzie funkcją mitów jest tworzenie i wzmacnianie idealnego obrazu organizacji i systemu wartości.
• artefakty behawioralne kultury odnoszą się do schematów zachowań, to ceremonie, rytuały i zwyczaje mniej lub bardziej sformalizowane. Rytuały powiązane są z mitami. Dzięki rytuałom społeczność czuje się całością, zaś ich dokładne przestrzeganie służy jednostkom do zaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa przez manifestowanie swojej przynależności do grupy. Przykładem rytuału może być gimnastyka, pikniki, spotkania i nagrody z okazji świąt.

Nieco głębszym poziomem kultury są NORMY I WARTOŚCI w danej organizacji.
Wskazują co powinno być, w odróżnieniu od tego, co jest. Pozwalają na szybkie zrozumienie kultury organizacyjnej. Dzięki nim proponowane rozwiązania stają się przekonaniami, a potem założeniami. Pracownicy muszą jednak widzieć sens tych rozwiązań. Zasadniczo dzielą się na dwie kategorie :
• deklarowane (określone w kodeksie etycznym firmy)
• przestrzegane (nigdzie nie zapisane ale przekazywane ustnie przez samych pracowników) np. praca po godzinach, czystość, szybkość.
O ile te pierwsze są raczej łatwe do zaobserwowania (można je usłyszeć z ust wielu pracowników, znaleźć zapisane w oficjalnych dokumentach firmy) o tyle obserwacja norm przestrzeganych jest znacznie trudniejsza.
Najgłębszym, najbardziej trwałym i zarazem najmniej widocznym poziomem kultury przedsiębiorstwa są ZAŁOŻENIA. Stanowią one najtrudniejszy element do określenia, ich obserwacja podobnie jak interpretacja jest niezmiernie trudna. Przyjmowane są za oczywiste i w obrębie danej grupy wykazują niewielkie zróżnicowanie. Nie podlegają w zasadzie żadnej konfrontacji i dyskusji. Odpowiedzialne są za to, jak pracownicy myślą i jak odczuwają. Należą do sfery podświadomości organizacji. Ich poznanie i analiza pozwala na zrozumienie istoty kultury organizacyjnej, na zrozumienie tego, co w przedsiębiorstwie zachodzi i jaka jest tego przyczyna.
ZAŁOŻENIA TE TO:
• założenia dotyczące natury rzeczywistości i prawdy (co to jest prawda?, czy jest obiektywna?, co należy do „rzeczywistości fizycznej” a co jest konstruowane społecznie?, jak definiujemy pojęcie „informacja”?),
• założenia dotyczące natury czasu (jaki horyzont czasowy jest w firmie ważny - czy jest to orientacja na przeszłość, na teraźniejszość, czy na przyszłość?, w jaki sposób wykorzystujemy czas?),
• założenia dotyczące natury przestrzeni (jak dzielimy przestrzeń?, jaką odległość od siebie powinni zachowywać ludzie, żeby nie naruszać „swojej przestrzeni”?, w jaki sposób używamy mowy ciała, jak ją interpretujemy?),
• założenia dotyczące natury człowieka (czy ludzie są dobrzy, czy źli z natury?, czy ludzie są przewidywalni?),
• założenia dotyczące natury ludzkich działań (jaki jest pożądany stopień aktywności – ludzie powinni być bierni czy aktywni?, jak kształtują się relacje pomiędzy organizacją a jej otoczeniem – czy możemy kontrolować otoczenie, czy musimy się do niego dostosowywać, czy może mamy się mu podporządkować?),
• założenia dotyczące natury relacji pomiędzy ludźmi (jaki jest właściwy sposób dystrybucji władzy?, w jaki sposób ludzie powinni zwracać się do siebie?, ważniejsza jest współpraca czy konkurencja?, praca grupowa czy indywidualnie?, jakie są cenione źródła władzy?, w jaki sposób powinno się podchodzić do konfliktów?).
Niekiedy zdarzyć się może, że założenia stanowiące podstawę danej kultury nie są do końca spójne. Schein twierdzi, że w takich przypadkach mamy zazwyczaj do czynienia z kulturą, która nie jest do końca ukształtowana lub jesteśmy świadkami konfliktu w organizacji (między grupami, które nie są zgodne co do założeń kulturowych).
Właśnie w założeniach kulturowych Schein doszukuje się niepowodzeń wielu programów zmian organizacyjnych. Jeżeli na przykład w firmie podzielane są założenia, że problemy powinny być rozwiązywane indywidualnie i że ludzkie działania mają, ze swej natury, charakter indywidualny (a nie grupowy), trudności może sprawić wprowadzenie np. kół jakości czy grup autonomicznych.
Osoba (grupa) wprowadzająca zmianę stara się zmienić cześć założeń kulturowych nie zwracając uwagi na inne – na przykład wprowadza zadanie ze swej natury grupowe pozostawiając jednak system oceny bazujący wyłącznie na indywidualnych osiągnięciach.

III ZNACZENIE I FUNKCJE KULTURY ORGANIZACYJNEJ

Kulturę organizacyjną można rozpatrywać w trzech znaczeniach:
1. rzeczowym – kultura oznacza instytucje (zakłady pracy, zespoły ludzkie), obejmuje normy i wartości zawierające specyficzny sposób zachowania się uczestników danej organizacji różniące ją od innych,
2. czynnościowym – jest to sam proces organizowania: formułowanie celów, planowanie działania, rozmieszczanie zasobów ludzkich i rzeczowych oraz sposób realizacji celów,
3. atrybutowym – cecha, która może w różnym stopniu przysługiwać danemu zespołowi ludzi; na kulturę składają się jedynie te wzorce moralne i zwyczajowe funkcjonujące w świadomości członków zakładu, które mają istotne znaczenie w realizacji jego celu (chodzi o zachowanie wynikające z norm kulturowych, które uzupełniają zachowanie wynikające z formalnych norm organizacji bądź wspierają, modyfikują lub stanowią ich całkowite zaprzeczenie).

Kultura określa „nastrój” organizacji. Oczywiście, ta sama kultura wcale nie musi się rozciągać na całą organizację. Na przykład dział sprzedaży i marketingu może mieć kulturę zupełnie odmienną niż dział operacji i produkcji. Niezależnie jednak od swego charakteru, kultura jest potężnym czynnikiem w organizacjach, który może kształtować ich ogólną sprawność i długofalowe powodzenie. Firmy, którym udaje się wypracować i utrzymać silna kulturę są na ogół bardziej sprawne niż firmy, które mają z tym trudności.
Edgar Schein wyróżnia dwie grupy funkcji kultury organizacyjnej:
• dotyczące problemów związanych z dostosowaniem zewnętrznym,
• dotyczące problemów związanych z funkcjonowaniem wewnętrznym organizacji.

W zakresie dostosowania zewnętrznego kultura spełnia funkcje następujące:
1. pozwala zrozumieć uczestnikom organizacji misję i strategię organizacji, identyfikację jej podstawowego celu,
2. umożliwia integrację uczestników,
3. umożliwia integrację wokół środków przyjętych do realizacji celów firmy i zwiększenie zaangażowania uczestników,
4. daje uczestnikom jednolite sposoby pomiaru i kryteria oceny efektów,
5. umożliwia ulepszenie środków i przeformułowanie celów, jeśli niezbędna jest zmiana.
Aby zrealizować te cele podkreśla Schein, trzeba osiągnąć zgodę uczestników organizacji co do spraw bardziej i mniej strategicznych. Wiodącą postacią w wypracowaniu porozumienia jest w organizacji przywódca. Dla realizacji strategii konieczna jest współpraca wszystkich uczestników.

Z kolei funkcje dotyczące wewnętrznego działania organizacji polegają na tym, że:
1. oferuje wspólny język i aparat pojęciowy,
2. definiuje granice grupy, kryteria przyjęcia i odrzucenia,
3. wyznacza zasady władzy i kryteria statusu; kultura eliminuje konflikty na tle władzy, negatywne emocje, agresywne działania,
4. sprzyja zaspokojeniu w przedsiębiorstwie potrzeb bezpieczeństwa i afiliacji dzięki znajomości i przestrzeganiu kultury organizacyjnej,
5. zawiera kryteria nagradzania i karania,
6. tworzy i daje swoim uczestnikom ideologie, tłumaczy uczestnikom sens zdarzeń.

Czesław Sikorski, wybitny polski badacz kultury, pisze, że znaczenie kultury wynika z trzech funkcji, jakie ona spełnia w środowisku pracowniczym. Są to funkcje: integracyjna, percepcyjna i adaptacyjna.
Funkcja integracyjna – oznacza, że wszystkie składniki kultury organizacyjnej są wspólnie określane i utrzymywane w danym środowisku. W tym przypadku kultura ogniskuje się na tym co wspólnego daje ludziom uczestnictwo w organizacji. Nowi uczestnicy muszą nauczyć się wspólnych dla grupy norm i wyznawanych wartości, i przynajmniej częściowo zaakceptować wspólny sposób myślenia, aby sami mogli być zaakceptowani. E. Schein podkreśla, że procesy formowania się kultury są w zasadzie procesami formowania się grupy.
Funkcja percepcyjna kultury organizacyjnej polega – w opinii Czesława Sikorskiego – na sposobie postrzegania otoczenia grupy i nadawania życiu znaczenia społecznego i organizacyjnego. Kultura dostarcza uczestnikom organizacji koniecznego stopnia samokontroli, postrzegania określonego porządku i sposobu rozumienia racjonalności.
Funkcja adaptacyjna kultury – pisze Czesław Sikorski – polega na stabilizowaniu rzeczywistości dzięki wypracowaniu gotowych schematów reagowania na zmiany zachodzące w otoczeniu grupy. Kultura odgrywa zatem istotną rolę w zmniejszaniu niepewności, wyjaśniając sens rozmaitych zjawisk i procesów oraz dostarczając wzorów działań przystosowawczych.

IV TYPOLOGIA KULTUR ORGANIZACJI
W literaturze znaleźć można wiele typologii kultur organizacyjnych i każda z nich jest oczywiście pewnym uproszczeniem. Interesująca jest typologia kultury zaproponowana przez T.E. Deala i A.A. Kennedy’ego oraz W.Ouchiego.
Autorzy przyjęli do opisania kultury organizacji dwa kryteria charakteryzujące działalność przedsiębiorstwa: poziom ryzyka tej działalności (wysokie – niskie) oraz szybkość poznawania wyników działania (natychmiastowe – opóźnione). Krzyżując te dwa kryteria Deal i Kennedy uzyskali cztery typy kultur.
Ilustracją tej koncepcji jest poniższy rysunek:

KULTURA PRZEDSIEBIORSTWA

RYZYKO WYSOKIE
kultura „Macho” kultura „Stawiania na firmę”
( preferowana satysfakcja (dynamizm, działania planowe
natychmiastowa) i systematyczne)
SPRZĘŻENIE SPRZĘŻENIE
NATYCHMIASTOWE kultura „Krótka mowa- kultura „Proces” OPÓŹNIONE
twarda gra (preferowany (oparta na regułach
pozór, błyskotliwy styl) i procedurach)
RYZYKO NISKIE

Rys. 2. Cztery typy kultur według T.E. Deala

Pierwszy typ kultury – kultura „Macho”, w której preferowana jest natychmiastowa satysfakcja; organizacja poszukuje błyskotliwych gwiazd, które sięgną wyznaczonych szczytów.
Drugi typ kultury – kultura „Stawianie na firmę”, preferuje dynamizm, planowe i systematyczne działanie. W działaniach uczestnicy firmy koncentrują się na podjęciu właściwej decyzji, zaś w otoczeniu widzą zagrożenie, nad którym jednak panują.
Trzeci typ kultury – „Krótka mowa – twarda gra”, preferuje pozór i błyskotliwy styl. W kontaktach z otoczeniem preferowana jest otwartość, zakłada się, że otoczenie daje wiele szans, a umiejętność ich wykorzystywania zależy od uczestników organizacji.
Czwarty typ kultury – kultura „Proces”, wszystko w firmie koncentruje się na procedurach i procesach. Wzorce przestrzegane w organizacji to zabezpieczanie się.

W opinii W. Ouchiego istotnym czynnikiem jest rodzaj transakcji, która wiąże jednostkę z przedsiębiorstwem, w której to obie strony dokonują wymiany dóbr i usług. Wymiana ta powinna odbywać się zgodnie z regułami umożliwiającymi czerpanie korzyści każdej ze stron (poczucie równomierności).
Autor tej koncepcji uważa, że możliwe są trzy typy mechanizmów regulujących tę wymianę:
1. mechanizm rynku – formuje się cenę wymiany i kontrakt na podstawie tej ceny. Jest to mechanizm najprostszy, funkcjonuje tylko w odniesieniu do relacji o niskim poziomie niejednoznaczności,
2. mechanizm biurokratyczny – wypracowuje się formalny kontrakt, w którym przewidziane są zwłaszcza formy kontrolowania zachowań uczestników, a więc i układ zależności hierarchicznych. Ta forma społecznego kontraktu funkcjonuje dobrze tam, gdzie środowisko nie jest zbyt niejednoznaczne i niepewne,
3. mechanizm – zjawiska klanowe, został zaobserwowany przez Ouchiego w przedsiębiorstwach japońskich, w których to kontrola formalna zastępowana jest wspólnotą kulturową , zapewniającą zbieżność interesów jednostki i przedsiębiorstwa – klanu. Poszczególni uczestnicy organizacji w sposób naturalny działają w interesie klanu. Nie ma więc w tym podejściu potrzeby podkreślania wspólnoty celów. Pracownicy maja świadomość, że ich zaangażowanie zostanie zauważone i wynagrodzone, i to im wystarczy.

V KSZTAŁTOWANIE POŻADANEJ KULTURY ORGANIZACYJNEJ W PRZEDSIĘBIORSTWIE.

W przedsiębiorstwie powinna istnieć zgodność organizacji z kulturą organizacyjną. Taki stan potrzebny jest pracownikom i zespołom. Zgodność ta, pisze Cz. Sikorski, oznacza sytuację, w której bodźce organizacyjne wywołują pozytywne reakcje pracowników prowadzące do kształtowania się w ich świadomości motywów działania zgodnych z formalnymi celami organizacji.
Jednak ów stan równowagi pomiędzy organizacją a kulturą, jest warunkiem wprawdzie koniecznym lecz nie wystarczającym dla sprawnego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Rozumiana statystycznie zgodność organizacji i kultury może spowodować stagnację i brak reakcji na zmiany zachodzące w otoczeniu. Organizacja zmienia się pod wpływem innowacji, rozwoju techniki i technologii, zmian rynkowych, a wreszcie pod wpływem nowych pracowników zasilających przedsiębiorstwo. Zmienia się organizacja i kultura, nabierają one nowych kształtów pod wpływem bezustannych zmian otoczenia. Konieczne jest więc zachowanie dynamicznej równowagi organizacyjnej i kulturowej, zaś do tego konieczna jest odpowiednia elastyczność zarówno wzorów organizacyjnych, jak i kulturowych.
„Z punktu widzenia teorii motywacji, problem zgodności pomiędzy kulturą a organizacja sprowadzić można do problemu skuteczności szeroko rozumianych bodźców organizacyjno –społecznych w przedsiębiorstwie. Bodźce te wynikają z cech formalnych rozwiązań organizacyjnych, stwarzających określone zachowanie się ludzi w przedsiębiorstwie, oraz z presji społecznej na rzecz upowszechniania się wzorów danej kultury organizacyjnej.
Należy przy tym podkreślić główną rolę, jaką w zakresie motywowania pracowników odgrywa kadra kierownicza, która z racji pełnionych funkcji może wpływać na postawy podwładnych, oddziałując na nich bezpośrednio – w sferze stosunków społecznych, i pośrednio – w sferze rozwiązań organizacyjnych”.
Oddziaływanie kierowników na sferę stosunków społecznych polega na działaniach nastawionych na zmianę norm i wartości kulturowych, by przystosować je do ustalonych celów i przyjętych rozwiązań organizacyjnych w firmie. Oddziaływanie to zakłada stabilność bodźców organizacyjnych. Kadra kierownicza pełni tu rolę wychowawczą, polegającą głównie na eliminacji niepożądanych zachowań i propagowaniu wzorców zgodnych z celami organizacji.
Oddziaływanie kierowników na zachowania i postawy pracowników w sferze rozwiązań organizacyjnych polega na dokonywaniu zmiany celów i norm organizacyjnych, aby przystosować organizacje formalną do wzorów kulturowych akceptowanych w środowisku pracowniczym. Za stałe, pisze Cz. Sikorski, przyjmuje się motywy zachowań pracowniczych związane z akceptacją określonych norm i wartości, dąży się zaś do zmiany bodźców organizacyjnych.
Na poniższym rysunku przedstawione są wzajemne oddziaływania przystosowawcze organizacji i kultury przedsiębiorstwa za pośrednictwem kadry kierowniczej.


Bezpośredni wpływ organizacji

Organizacyjne przesłanki kształtowania
Kultury organizacyjnej

Organizacja Kadra kierownicza Kultura organizacyjna

Kulturowe przesłanki kształtowania organizacji

Bezpośredni wpływ kultury organizacyjnej

Rys. 3. Kierunki oddziaływań mających na celu zwiększenie zgodności między organizacją a kulturą organizacyjną.

W literaturze zwraca się uwagę na cechy przywódcze niezbędne do kształtowania kultury organizacyjnej.
Według E. Scheina są nimi:
• intuicja i umiejętność dostrzegania problemów uwarunkowanych kulturowo,
• motywacja i umiejętność, niezbędne do rewidowania własnych stereotypów kulturowych,
• odporność emocjonalna potrzebna do absorbowania lęku podwładnych w warunkach kryzysu dotychczasowych norm i wartości,
• zdolność do zmiany założeń kulturowych,
• umiejętność zaangażowania podwładnych w rozwiązywanie kulturowych dylematów.
Kształtowanie pożądanej kultury organizacyjnej jest więc w głównej mierze uzależnione od
talentu kierowników i zrozumienia przez nich realizowanych idei.

McDonald’s – przykład kultury organizacyjnej w międzynarodowej korporacji.

Pierwsza restauracja McDonald’s powstała w 1955 roku. Dziś jest ich ponad 26 tys. na całym świecie. Tak wielki sukces nie jest przypadkiem. Jeżeli pomyśli się o hamburgerze i frytkach od razu ciśnie się na usta nazwa najsłynniejszej na świecie restauracji – McDonald’s.
Z tą samą restauracją kojarzą się nam także charakterystycznie ubrani młodzi ludzie, gotowi nas chętnie obsłużyć. Typowy dla McDonald’s wystrój wewnętrzny i zewnętrzny restauracji znają chyba wszyscy. Wysoka jakość jedzenia i obsługi są wzorem dla innych. Dzieci chcą tam iść aby dostać zabawkę lub pozjeżdżać ze ślizgawki przed restauracją. Ale to nie wszystko. McDonald’s dba nie tylko o klientów. Kultura organizacji jest nie tylko związana z tym co korporacja ta prezentuje na zewnątrz. To także pracownicy, ich szefowie, właściciele restauracji. Ci wszyscy ludzie tworzą wielką rodzinę, a każdy jej członek powinien się czuć jako ważna część całości. Cała firma stara się o to aby pracownicy czerpali jak najwięcej przyjemności z tego co robią. Wie ona, że gdy będą tak się czuli, będą też lepiej kreować wizerunek firmy. Dodatkową motywację stanowią duże możliwości awansu.
Charakterystyczna jest też wewnętrzna struktura. Właściciel restauracji otrzymuje licencje na prowadzenie jej pod szyldem McDonald’s. On i jego pracownicy przechodzą także specjalne szkolenie. Od jego indywidualnych zdolności, charyzmy i pomysłowości zależy jednak powodzenie jego restauracji.


Przydatna praca?
Wersja ściąga:
Przydatna praca? tak nie 238
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie