Przydatność 80%

"Moja piosnka (II)" C. K. Norwida.

Autor:

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

W epoce romantyzmu wielu wybitnych artystów polskich emigrowało z kraju. Zdecydowali się oni na ten krok, ponieważ nie mogli tworzyć na ziemiach objętych zaborami, gdzie panowała wszechobecna cenzura oraz kontrola obywateli. Jednym z ówczesnych emigrantów był Cyprian Kamil Norwid - wybitny poeta – niezrozumiany za życia, ale doceniony po śmierci. W wierszu pt. „Moja piosnka (II)” opisał on swoją ukochaną ojczyznę jako kraj piękny i przyjazny innym ludziom.

„Moja piosnka (II)” ma formę litanii, składa się z sześciu zwrotek – każda z nich kończy się słowami: „tęskno mi, Panie...”. Wiersz ten jest apostrofą do Boga. Podmiot liryczny występuje w pierwszej osobie, o czym świadczą zwroty: „tęskno mi”, „nie wiem”. Jest to liryka bezpośrednia, która ma charakter refleksyjny. Język występujący w utworze jest prosty i zrozumiały dla czytelnika.

W pierwszej zwrotce wiersza podmiot mówiący opisuje ojczyznę jako kraj religijny, a rodaków jako ludzi wdzięcznych Bogu za Jego dary oraz błogosławieństwa:

„(...) gdzie kruszynę chleba/
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie/
Dla darów nieba...”

W dwóch kolejnych zwrotkach Polacy ukazani są jako osoby z zasadami, którzy nie krzywdzą innych, szanują przyrodę i znają jej wartość:

„(...) gdzie winą jest dużą/
Popsować gniazdo(...)/
Bo wszystkim służą...”

Mają oni również świadomość swoich tradycji i obyczajów. Rodacy podmiotu lirycznego są życzliwi oraz przyjaźnie nastawieni do innych. W zwrotce czwartej osoba mówiąca w wierszu wyraża swoją tęsknotę do kobiety, którą, wyjeżdżając z kraju, opuścił. Wspomina ją, chociaż nie wie, gdzie ona teraz mieszka i co robi:

„Tęskno mi (...) do rzeczy innej,/
Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie”

W zwrotce przedostatniej podmiot liryczny mówi, iż jest już zmęczony tęsknotą i ciągłym rozmyślaniem o ukochanej ojczyźnie. Chciałby on znowu przebywać wśród ludzi, którzy są szczerzy i „mają tak za tak – nie za nie”. W szóstej – ostatniej zwrotce utworu – osoba mówiąca opisuje swoją samotność i nieszczęście. Zdaje sobie jednak sprawę z tego, iż stan ten już nie ulegnie zmianie.

„Moja piosnka (II)” C.K. Norwida ukazuje ojczyznę widzianą oczyma emigranta. Podmiot liryczny opisuje ją jako kraj religijny, w którym ludzie mają poszanowanie do chleba, znają wartości moralne, są życzliwi oraz pomocni. Osoba mówiąca czuje się na emigracji osamotniona, tęskni za ojczyzną.

Podobną sytuację ukazuje Juliusz Słowacki w wierszu pt. „W pamiętniku Zofii Bobrówny”. Opisuje tam swoją tęsknotę i umiłowanie do opuszczonego przez niego kraju. Oba utwory różnią się jednak między sobą sposobem ujęcia obrazu oraz formą. „W pamiętniku Zofii Bobrówny” jest wpisem do pamiętnika, a „Moja piosnka (II)” ma formę modlitwy.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 209
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie