Przydatność 65%

Polityka zagraniczna II Rzeczpospolitej

Autor:

Na sytuację polityczną w Europie po I wojnie światowej wpływ miały rozbieżności pomiędzy państwami zwycięskiej koalicji. Francja pragnęła wzmocnienia Europy wschodniej i osłabienia Niemiec, Anglia z kolei dążyła do osłabienia Francji i wzmocnienia Niemiec.. Niemcy z kolei uważały, że szanse na rewizję traktatu wersalskiego znajdują się na wschodzie i nie rezygnowały ze swej rewizjonistycznej polityki wobec Polski. Celem Moskwy, bezpośrednio po rewolucji była rewolucja na zachodzie.
Na stosunki polsko-radzieckie wpłynęły postanowienia traktatu wersalskiego ustalenia pokoju ryskiego z 1921 roku. Moskwa próbowała odebrać Polsce Kresy Wschodnie, który to plan przedstawiła Anglii, na co RP zareagowała stanowczo oficjalnym protestem. Można rzec, że stosunki polsko-rosyjskie nie istniały.
Równie trudne były stosunki z republiką Weimarską. W Niemczech Pomorze nazywano,,korytarzem”, a Polskę,,państwem sezonowym”
19 lutego 1921 roku Polska podpisała z Francją deklarację o przyjaźni i umowę o współpracy wojskowej, która przewidywała wzajemną pomoc obu krajów w przypadku napaści na któreś z nich.
Oprócz tego, Polska na własną rękę starała się skupić państwa Europy środkowowschodniej w blok militarny przeciwko Niemcom i Rosji, co się jednak nie udało. 3 marca 1921 roku podpisano układ z Rumunią o wzajemnej pomocy, przeciwko Rosji.
Bolesnym ciosem dla RP było podpisanie w kwietniu 1922 w Rapallo porozumienia między Niemcami a Radziecką Rosją, na mocy, którego anulowano roszczenia obu państw, nawiązano stosunki dyplomatyczne, współpracę ekonomiczną i wojskową. Sytuacja ta była grożna dla kraju.
W połowie marca 1923 Rada Ambasadorów uznała granicę ryską i linię demarkacyjną na Wileńszczyźnie za wschodnią granicę Polski. Warto dodać, że było to z inicjatywy Włoch.
Przemożny wpływ na politykę zagraniczna Polski w latach 1926-1935 wywierała osobowość i poglądy Piłsudskiego. Po wrześniowej klęsce będąc już w Rumunii minister, Beck wyjawił dziennikarzowi Pobóg – Malinowskemu zasady, jakimi winna się kierować dyplomacja polska (były to oczywiście zasady marszałka) w polityce zagranicznej:
-dobre stosunki z sąsiadami,
-koncentracja uwagi na najbliższych Polsce rejonach,
-lojalne przestrzeganie zobowiązań wynikających z sojuszów,
-trwanie za wszelką cenę przy swym stanowisku i interesie oraz polityka „niekłaniania się nikomu”.
Główną arena polityki polskiej w latach 1926-1929 pozostawiała Liga Narodów, która w tym czasie cieszyła się jeszcze znacznym prestiżem. Jesienią 1927 roku Franciszek Sokal wystąpił W Lidze z projektem wielostronnego układu o wyrzeczeniu się wojny jako środka polityki międzynarodowej. W grudniu 1927 roku dyskutowano w Lidze stosunki polsko-litewskie. W1928 roku minister Zalewski podpisał pacyfistyczny układ Briandta–Kelloga (44 państwa),w którym Polska zobowiązała się do regulowania sporów za pomocą środków pokojowych. Aktywność Rzeczpospolitej w Lidze Narodów była, więc znaczna. Na przełomie na przełomie 1928-1929 roku, ZSRR zaproponował Polsce, aby nie czekając na ratyfikację paktu Brianda- Kelloga, przyjmując jego zasady, zawrzeć taki pakt miedzy obu sąsiadującymi państwami. Dyplomacja polska zręcznie wówczas zasugerowała wciągnięcie do tego porozumienia wszystkich państw Europy Wschodniej. Doprowadziło to do podpisania 9 lutego 1929 roku w Moskwie protokołu Litwinowi, który obok Polski i ZSRR parafowały rządy Łotwy, Estonii, Rumunii i Litwy. W ostatniej chwili wycofali się z układu Finowie.
Dążąc do umocnienia ładu wersalskiego Polska poparła propozycję przyjęcia do Ligi ZSSR w nadziei, że jako członek tej organizacji zaakceptuje on system wersalski.
Większą uwagę niż do działalności w Lidze Piłsudski przywiązywał do stosunków dwustronnych, szczególnie z Niemcami i ZSSR. Początkowo uważał, że niema groźby ze strony Niemiec. Były one na razie słabsze od Polski, a Piłsudski liczył, że czas działa na korzyść II RP. Jednak ustępliwość państw zachodnich wobec Niemców spowodował natychmiastowy wzrost tendencji rewizjonistycznych republice Weimarskiej.
Z atmosferą panującą na linii Warszawa-Berlin były związane stosunki polsko-gdanskie. W Wolnym Mieście utrzymywały się nacjolistyczne i niechętne Polsce nastroje.
Stosunki polsko-radzieckie w latach 1926-1929 cechowała wzajemna nieufność. Propaganda radziecka atakowała rządy pomajowe nazywając je faszystowskimi, zarzucając im antyradzieckość i wysługiwanie się angielskiemu imperializmowi.
Zmiany zachodzące w Polsce z sympatią były postrzegane przez Włochy. Oba kraje spoglądały z rezerwą na Małą Entenę i przeciwstawiały się rewizjonizmowi niemieckiemu – Polska w sprawie granic, Włochy problemie austriackim.
Stosunki Polski z państwami zachodnimi w latach 1926-1929 były skromne. Skomplikowany charakter miały stosunki Polski z państwami bałtyckimi, zarówno dwustronnie jak i wielo stronnie, w których Polska starała się odgrywać rolę kierowniczą.
Poprawiły się stosunki z Czechosłowacją. Wyrazem tego zawarcie konwencji; handlowej, kolejowej, lotniczej, weterynaryjnej, wodnej i tranzytowej. Wyraźnemu zacieśnieniu uległy stosunki z Rumunią. W roku 1930 obydwa kraje podpisały układ handlowy i nawigacyjny. Pomyślnie rozwijała się współpraca gospodarcza i polityczna z Węgrami, mimo iż obydwa państwa nie miały układu o przyjaźni ani sojuszu wojskowego.
Politykę zagraniczną Polski w latach 1930-1935 określał przede wszystkim spadek zaufania do państw zachodnich, brak szans na zmniejszenie zagrożenia niemieckiego, spadek wiary w możliwości Ligi Narodów i skuteczność układów zbiorowych.
W latach 1930-1935 utrzymywało się w stosunkach polsko-niemieckich stałe napięcie. Wzrosło ono po dojściu do władzy Hitlera.
W roku 1934 w Berlinie została podpisana deklaracja o niestosowaniu przemocy między obu państwami. Wkrótce po podpisaniu deklaracji berlińskiej Beck udał się do Moskwy, aby dać do zrozumienia, że Polska pomimo podpisanej deklaracji z Niemcami pragnie nadal przyjaznej współpracy z ZSSR. Postanowiono przedłużyć polsko-radzieckiego paktu o nieagresji z trzech do dziesięciu lat.
30 września 1938 roku, po przyjęciu przez Czechosłowację postanowień monachijskich, rząd Polski wystosował do rządu tego państwa ultimatum, w którym domagał się zgody na odstąpienia Polsce obszaru Zaolzia w ciągu 12 godzin. Rząd czechosłowacki nie mając innego wyjścia, przyjął ultimatum i wojsko zajęło Zaolzie aż po Bohumin. Nie było to rozsądne posunięcie. W polityce międzynarodowej pozostał niesmak współpracy Polski z Niemcami w rozbiorze Czechosłowacji.
Sytuacja Polski stawała się coraz groźniejsza. 28 kwietnia 1939 roku Hitler wypowiedział polsko-niemiecki układ z 1934 roku o niestosowaniu przemocy. Mimo tego, iż Mołotow chwalił twardą postawę Polaków, nie przeszkadzało to prowadzić w Moskwie tajnych rozmów z Niemcami, na temat jak się później okazało czwartego rozbioru Polski. Perfidna gra Niemców i Rosjan doprowadziła do kolejnego rozbioru Polski. Polska była osaczona. 23 sierpnia do Moskwy przyleciał Ribentrop. W nocy z 23-24 sierpnia został podpisany w Moskwie niemiecko-radziecki pakt o nieagresji zwany później paktem Ribbentrop-Mołotow. Los Polski został przypięczentowany.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 61
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie