Przydatność 60%

Formy organizacyjne przedsiębiorstw

Autor:

FORMY ORGANIZACYJNE PRZEDSIĘBIORSTW

Przedsiębiorstwo – stanowi wyodrębnioną z gospodarki narodowej jednostkę gospodarczą, społeczno-techniczną utworzoną w celu trwałego, zarobkowego zaspokojenia potrzeb osób trzecich na rynku.

Cechy przedsiębiorstwa:
 działalność zarobkowa (realizacja zysku)
 samodzielność decyzyjna
 ponosi własne ryzyko
 działalność ma charakter trwały

Cele: WZROST I ROZWÓJ
WZROST – mówimy wówczas, gdy obserwuje się w nim długookresowe powiększenie określonej cechy z kilku cech mierzalnych, czyli takich która możemy zmierzyć i wyrazić w liczbach (zwiększenie liczby pracowników, zwiększenie zysku przedsiębiorstwa, zwiększenie majątku przedsiębiorstwa).
ROZWÓJ – ma miejsce wówczas, gdy wzrostowi cech mierzalnych towarzyszy poprawa w zakresie cech jakościowych (poprawa jakości produktu, budowa poprawy wizerunku przedsiębiorstwa, poprawa czy podwyższenie kwalifikacji pracowników, większa skuteczność strategiczna przedsiębiorstwa).

Możemy mówić o wzroście WEWNĘTRZNYM lub ZEWNĘTRZNYM.
 Wzrost wewnętrzny ma miejsce wówczas, gdy przedsiębiorstwo powiększa zasoby za własne pieniądze,
 Wzrost zewnętrzny oznacza zwiększenie cech poprzez współdziałanie prowadzące często do łączenia z innymi przedsiębiorstwami.

Grupy czynników, od których zależy czy przedsiębiorstwo będzie bardziej skłaniało się do finansowania wewnętrznego czy zewnętrznego:
1. Cechy sektora, w którym działa przedsiębiorstwo (najważniejsze cechy):
 czy ten sektor jest sektorem dojrzałym, czy produkty są znane, czy przedsiębiorstwo jest dojrzałe, czy ma zyski, które może inwestować;
 bariery wejścia – przeszkody, które należy pokonać aby wejść na rynek (kanały dystrybucji, wiedza, patenty, licencje prawne, ...);
 dostęp do zasobów.

2. Skłonność do zewnętrznego, albo wewnętrznego inwestowania – zależy czy chcemy działać dalej w tym samym profilu czy go zmienić. Dywersyfikacja rynku.
- równowago rynku – kiedy panuje równowaga i nie występuje ciągły i poważny wzrost
popyty przedsiębiorstwa skłaniają się do wzrostu zewnętrznego.

3. Względy taktyczne (w okresie wyroby techniki wzrosty przedsiębiorstwa)
 Skala celów strategicznych – kiedy przedsiębiorstwo zmierza do realizacji bardzo ambitnych zamierzeń często jedynym realnym sposobem ich osiągnięcia jest połączenie z inną firmą.

4. Rynkowa dostępność aktywów – jeżeli podaż aktywów na rynku jest mała to szukamy partnera, który posiada takie aktywa.

FAZY ŻYCIA PRZEDSIĘBIORSTWA

I Faza życia przedsiębiorstwa – Powstawanie przedsiębiorstwa– duże koszty, a jeszcze nie ma przychodów, nie jest znana marka, rozwija się bardzo powoli. Celem jest tu ustabilizowanie przedsiębiorstwa.
II Faza życia przedsiębiorstwa – Faza wzrostu przedsiębiorstwa – przedsiębiorstwo zaczyna zarabiać. Tu nadal dominuje wzrost wewnętrzny. Jeśli już są nadwyżki to pojawiają się myśli zwiększania
III Faza życia przedsiębiorstwa – Dojrzałość przedsiębiorstwa – etap najkorzystniejszy, przedsiębiorstwo ma już reputację, koszty są mniejsze i coraz więcej sprzedajemy. Przedsiębiorstwo na tym etapie skłania się ku zewnętrznemu wzrostowi.
IV Faza życia przedsiębiorstwa – Faza schyłkowa – kiedy popyt na ten produkt spada.
W tym momencie przedsiębiorstwo decyduje się, żeby zmienić profil - dywersyfikacja - na drodze wzrostu zewnętrznego. To jest szansa, żeby przedsiębiorstwo się ożywiło.

FORMY ORGANIZACYJNO-PRAWNE

Forma organizacyjno-prawna – prawo wyznacza ramy tego, jak ma być „zbudowane” przedsiębiorstwo, ramy przedsiębiorstwa, które są określone przez przepisy prawne, do których powinna być dostosowana działalność przedsiębiorstwa (wzajemne powiązania, powiązania z otoczeniem).


Najważniejsze kryteria, przy wyborze formy organizacyjno-prawnej:
- określenie zasad odpowiedzialności;
- uprawnienie decydowania i reprezentowania;
- zasady podziału zysku; ewentualnego udziału w stratach;
- możliwość finansowania działalności i rozwoju przedsiębiorstwa;
- nakłady związane z określoną formą prawną;
- obciążenia podatkowe.

W Polsce wyróżniamy
1. Formy prawa publicznego
- przedsiębiorstwa państwowe
- jednoosobowe spółki skarbu państwa
- przedsiębiorstwa użyteczności publicznej
2. Formy prawa handlowego (spółki):
- osobowe – nie posiadają osobowości prawnej, nie są wpisywane do rejestru spółek w sądzie;
- kapitałowe – posiadają osobowość prawną poprzez wpisanie spółki do rejestru w sądzie (sp. z o. o., S.A.).

OSOBOWE - nie ma już spółki cywilnej.

Spółki osobowe, które obecnie w Polsce funkcjonują:
 Spółka jawna – najprostsza forma spółki. Utworzona przez co najmniej dwóch wspólników w celu prowadzenia przedsiębiorstwa na większą skalę. Nie ma wymogu co do wielkości kapitału. Odpowiedzialność wspólników solidarna, całym swoim majątkiem. Zarządzają razem.
 Spółka partnerska – spółka, która może być zakładana w celu wykonywaniu wolnego zawodu (lekarz, prawnik, farmaceuta, ...). W jednej spółce wspólnicy mogą wykonywać różne zawody. Za zobowiązania nie związane z wykonywaniem określonego zawodu wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie. Za zobowiązania wynikające z wykonywania określonego zawodu – każdy wspólnik odpowiada za swoje zobowiązania. Spółka jest zarządzana wspólnie, ale można powołać zarząd i wtedy stosuje się przepisy jak przy sp. z o. o.
 Spółka komandytowa – spółka, w której są dwie kategorie wspólników:
- komplementariusze- ono odpowiadają za zobowiązania spółki w sposób nieograniczony, to oni zarządzają tą spółką;
- komandytariusze – oni odpowiadają za zobowiązania spółki do wysokości wniesionego wkładu własnego.
 Spółka komandytowo-akcyjna (komplementariusze i akcjonariusze) – 50 000 zł. – minimalny kapitał.

KAPITAŁOWE
 Sp. z o. o. – minimalny kapitał - 50 000 zł. Jeśli ponad 500 000 zł to powołuje się Komisję Rewizyjną.
 S.A. – minimalny kapitał – 500 000 zł.

SPÓŁKA KAPITAŁOWA W ORGANIZACJI
Można przekształcać spółkę z jednej formy w inną.

ISTOTA WSPÓŁDZIAŁANIA GOSPODARCZEGO PRZEDSIĘBIORSTW
Współdziałanie gospodarcze przedsiębiorstw – każda forma powiązań występujących między przedsiębiorstwami służących do koordynacji i działalności gospodarczej (mogą to być luźne umowy między dostawcami i odbiorcami, działania prowadzące do fuzji, ...). U podstaw leży wiele teorii ekonomicznych.

Teoria kosztów transakcyjnych – należy do nowej teorii instytucjonalnej. Twórca – Olivier Williamson. Za podstawowy przedmiot badań przyjmuje kontrakty zawierane w procesie transakcji między przedsiębiorstwami.
Koszty transakcyjne EX ANTE – to koszty PRZED.
- poszukiwanie partnera umowy;
- negocjowanie warunków i zawarcie kontraktu;
- koszty niepewności gospodarczej (zmiany cen, zmiany kursów walut, ...).
Koszty transakcyjne EX POST – to koszty PO. Poniesione po zawarciu umowy.

Williamson – Menadżer, który zarządza przedsiębiorstwem dąży do tego, żeby minimalizować koszty, również transakcyjne – jeżeli transakcje się powtarzają to nawiązujemy stałą współpracę – część kosztów znika (np. pozyskiwanie nowych dostawców).

Przedsiębiorstwo pojawia się jako forma organizacyjna działalności gospodarczej tam, gdzie osiąga się ten sposób zmniejszenia kosztów funkcjonowania na rynku.
Rozszerzając tę tezę na różnorodne formy współpracy gospodarczej przedsiębiorca może stwierdzić, że pojawia się one wówczas, kiedy samodzielne poznanie niezależnych podmiotów gospodarczych okazuje się kosztowne.
Istotą współdziałania gospodarczego przedsiębiorstwa jest dążenie do zwiększenia efektywności swojego działania (obniżenie kosztów i zwiększenie wyników).


DETERMINANTY WSPÓŁDZIAŁANIA GOSPODARCZEGO PRZEDSIĘBIORSTW
 ilościowy, rodzajowy – rozwój procesów produkcji i wyboru usługi i komunikatu;
 pogłębia się społeczny podział pracy i specjalizacja podmiotów gospodarczych w realizacji określonej części procesu gospodarczego;
 dynamiczny rozwój zastosowań osiągnięć nauki i techniki w działalności gospodarczej;
 „globalizacja” rynku zbytu. Ich ilościowy rozwój, a jednocześnie zaostrzanie się walki konkurencyjnej na rynkach dotychczasowych, jak również zaostrzenie się walki o nowe rynki zbytu.

Globalizacja jako przesłanka działania gospodarczego przedsiębiorstw – pod pojęciem globalizacji rozumie się traktowanie rynku światowego jako jednego wspólnego rynku, co prowadzi do standaryzacji wyrobów i usług w skali światowej. Opiera się na założeniach podobieństwa kluczowych czynników sukcesów na większości rynków krajowych. Wzrasta konkurencja.

GLOBALIZACJA PRZEDSIĘBIORSTWA



ŹRÓDŁA PRZEWAGI KONKURENCJI PRZEDSIĘBIORSTW



EFEKT SKALI PRODUKCJI EFEKT ZAKRESU DZIAŁANIA


KONKURENCJA PRZEDSIĘBIORSTW
Możemy spojrzeć na nią przez pryzmat:
- przez pryzmat rynku – koncentracja widziana przez pryzmat rynku oznacza udział produktu lub grupy produktów danego przedsiębiorstwa w danym rynku;
- przez pryzmat przedsiębiorstwa – oznacza zwiększenie udziału lub siły ekonomicznej przedsiębiorstwa w drodze połączeń z innymi przedsiębiorstwami.

Różne oblicza koncentracji przedsiębiorstw zależności od rodzaju rynku

rozwój





konglomeratyzacja

konkurencja
pionowa
konkurencja
pozioma


lata

Dywersyfikacja oznacza rozszerzenie działalności przedsiębiorstwa na nowe inne niż dotychczasowe dziedziny działalności.
1. dywersyfikacja pozioma (horyzontalna) – rozszerzenie działalności gospodarczej przedsiębiorstw w ramach jednego przemysłu, branży. Opiera się ona na efekcie synergicznym i komplementarnym z istniejącym portfelem dziedzin działalności przedsiębiorstwa;
2. dywersyfikacja pionowa (wertykalna) – polega na przyłączeniu przedsiębiorstwa faz poprzedniej i / lub następuje w danym cyklu wytwarzania (integracja w przód i w tył). Obniża elastyczność działalności przedsiębiorstwa. Efekt synergiczny jest wykorzystywany tylko wtedy, gdy technologiczne stosowanie w poszczególnych fazach cyklu wytwarzania są podobne;
3. dywersyfikacja koncentryczna – polega na wykorzystaniu granic środowiska ekonomicznego przedsiębiorstwa np. wejście do nowej branży. Jej podstawą jest wykorzystanie rzadkich umiejętności firmy w innej dziedzinie niż ta, w której przedsiębiorstwo działało dotychczas.

Konsekwencją globalizacji jest nasilenie się procesu koncentracji przedsiębiorstw.

Bez względu na wielkość przedsiębiorstwa – wszystkie przedsiębiorstwa dążą do uzyskanie efektu synergicznego.

SYNERGIA – oznacza zestawienie dwóch lub więcej podmiotów tak, by ich wspólne działanie dawało skutek większy, niż suma skutków wywołanych przez każde z tych podmiotów działających osobno (1+1=3).

Rozróżniany następujące typy synergii:
1. Synergia zarządzająca – poprawa zarządzania dzięki wykorzystaniu różnych technik, dziedzin. (Kiedy jedno przedsiębiorstwo przejmuje drugie)
2. Synergia operacyjna – zmniejszenie kosztów i zwiększenie skali produkcji;
3. Synergia finansowa – obniżenie kosztów kapitału;
4. Synergia wzmacniająca siłę rynkową przedsiębiorstwa szeroko zakrojoną. Korzyści, które dają lepszą pozycję firmy.

KLASYFIKACJA MOTYWÓW WSPÓŁDZIAŁANIA GOSPODARCZEGO PRZEDSIĘBIORSTW
1. Motywy techniczno-produkcyjne – wynikają one z dążenia do racjonalizacji działalności gospodarczej poprzez zwiększanie jej skali do wielkości optymalnych:
- dążenie do uzyskania zjawiska ekonomiki skali (średni jednostkowy koszt własny sprzedaży spada wraz ze wzrostem produkcji);
- dążenie do uzyskania korzyści zakresu działania (wyrażają one zdolność do produkcji szerszego asortymentu produktu lub świadczenia szerszego zakresu usług przy wykorzystaniu połączonych składników wytwórczych przedsiębiorstwa).
2. Motywy rynkowe – wiążą się one z e sferą zaopatrzenia i zbytu:
- dążenie do obniżania kosztów zakupu surowców, materiału;
- dążenie do zdobycia nowych rynków zbytu;
- dążenie do obniżenia poziomu ryzyka gospodarczego przedsiębiorstw (przez dywersyfikację);
- dążenie do ograniczenia konkurencji;
- dążenie do zwiększenie rozmiarów przedsiębiorstwa i w konsekwencji umocnienia pozycji rynkowej.

3. Motywy finansowo-inwestycyjne:
- dążenie do powiększenia zasobów finansowych poprzez połączenie kapitałów;
- dążenie do zainwestowania nadwyżek środków pieniężnych generowanych przez przedsiębiorstwo.




TEMAT: FORMY WSPÓŁDZIAŁANIA GOSPODARCZEGO PRZEDSIĘBIORSTW

ZWIĄZKI PRZEDSIĘBIORSTW
Związki kooperacyjne Związki koncentracyjne
 kooperacje bezumowne
 kooperacje umowne  przejęcia
 fuzje


Związki kooperacyjne to takie, w których współdziałające przedsiębiorstwa zachowuję ekonomiczną oraz prawną samodzielność.

Związki koncentracyjne – mamy to do czynienia z połączeniami przedsiębiorstw w związku z czym uczestniczące przedsiębiorstwa w większym lub mniejszym stopniu rezygnują z samodzielności gospodarczej, czasami też prawną. Jedno przedsiębiorstwo kieruje innymi – jednolite kierowanie.

Przejęcie – jedno przedsiębiorstwo nabywa część udziałów drugiego. Drugie jest teraz uzależnione kapitałowo od pierwszego.

Fuzja – łączą się dwa przedsiębiorstwa i powstaje jedno.

Kooperacja bezumowna – często niepisane umowy dotyczące cen, konkurencji, ...

Kooperacja umowna - każda z tych form jest oparta na umowie.

Kooperacja przemysłowa (produkcyjna) – obejmuje, na podstawie umów kooperacyjnych między dwoma lub więcej przedsiębiorstw produkcyjnych, dostawy zespołów, podzespołów, półfabrykantów i części wyprodukowanych u dostawców na specjalne zamówienie odbiorcy. Produkcja w ramach kooperacji przemysłowej ma charakter wyraźnie adresowy i jest wykonana na podstawie konkretnego zamówienia z przeznaczeniem do dalszej produkcji określonego wyrobu finalnego u odbiorcy.

Kooperacje w zakresie świadczeń specjalistycznych – każde przedsiębiorstwo obok zapotrzebowania na współpracę produkcyjno-handlową w zakresie zaopatrzenia kooperacji przemysłowej i zbytu w obrębie swojej działalności podstawowej, wykazuje w mniejszym lub większym stopniu zapotrzebowanie na różnego rodzaju usługi:
 charakter specjalistyczny
 badania i rozwój
 doskonalenie organizacji i zarządzania

Produkcja na zamówienie – polega na zamówieniu wytwarzania określonego produktu przez partnera gospodarczego wg specyfikacji strony zamawiającej. Producent jest odpowiedzialny za wykonanie wyrobu dokładnie wg zamówienia i na tym jego rola się kończy. Zamawiający bierze na siebie zadanie promocji i sprzedaży tego produktu, dając produktowi swoją markę.
ZALETY:
- możliwość szybkiego wejścia na dany rynek w przypadku inwestycji bezpośredniej;
- mniejsze ryzyko niż w przypadku produkcji bezpośrednich;
- możliwość sprzedaży produktów z własną marką, które nie byłyby atrakcyjne pod marką producenta;
- możliwość założenia w przyszłości współpracy np. fuzji między aktualnymi partnerami.
Produkcja na zamówienie nie jest jednak wolna od wad (możliwość utraty kontroli na proces produkcji, ...).

Uwzględniając aspekt prawny w literaturze przedmiotu wyróżnia się dwie formy joint-venture:
 udziałowe joint-venture – powstają w wyniku porozumienia partnerów z co najmniej dwóch państw, którzy do realizacji wspólnych celów gospodarczych wnoszą wkłady kapitałowe i tworzą wyodrębnione organizacyjnie i prawnie przedsiębiorstwa;
 kontraktowe joint-venture – przedsiębiorstwa, które nie posiadają charakteru inwestycji bezpośrednich w tym wypadku współpraca między partnerami oparta jest na formie kontraktu, bez łączenia kapitałów i tworzenia wspólnego przedsiębiorstwa.

Joint-venture posiadają wiele zalet:
- znajomość przez potencjalnego partnera warunków rynkowych, społecznych i administracyjnych obszaru funkcjonowania wspólnego przedsiębiorstwa;
- lepsze stosunki z władzami i organizacjami lokalnymi;
- istniejące już zdolności, kanały dystrybucyjne, klienci, ...;
- wspólnie ponoszone ryzyko;
- możliwość wzajemnego uzupełniania się partnerów.

Alians strategiczny – związek dwóch lub większej liczby przedsiębiorstw oparty na określonym porozumieniu i ukierunkowaniu na realizację celów strategicznych, zaakceptowanych przez uczestników.



Schematyczny obraz aliansu:










Cele i interesy własne „A” Cele i interesy własne „B”

Ograniczone cele wspólne „A” i „B”


3 rodzaje aliansów strategicznych:
1. Alianse komplementarne – łączą one przedsiębiorstwa, których kompetencje są zróżnicowane. Np. jedna firma tworzy produkt, którego sprzedaż może być rozwijana dzięki umiejętnościom drugiej spółki. W tym przypadku produkt wyprodukowany przez jednego z partnerów powinien być ściśle konkurencyjny wobec produktów drugiego partnera. Większość tego typu aliansów zawiązuje się po to, aby wejść z danym produktem na nowe obszary rynku. Ścisła integracja – tego rodzaju sojusze są zawiązane przez firmy, które zamierzają uzyskać korzyści skali w zakresie wytworzenia określonych podzespołów lub realizacji jakiegoś wyodrębnionego stadium procesu produkcyjnego. Te produkty są następnie włączone do własnej produkcji każdego z partnerów, a także sprzedawane na rynku.
2. Alians addytywny – polega on na zintegrowaniu się przedsiębiorstw wspólnie wytwarzających i sprzedających jakichś produktów. Wspólnym celem tych przedsiębiorstw jest uzyskanie odpowiednio dużej skali produkcji i sprzedaży jednego produktu. Sojusze takie wymagają całkowitego zawieszenie konkurencji między przedsiębiorstwami. Alians addytywny zawierany jest w celu podziału zadań funkcjonalnych pomiędzy różne przedsiębiorstwa.
3. Licencjonowanie – polega na udostępnieniu wybranej firmie własnych zasobów niematerialnych takich jak patent, know-how, marka handlowa czy nazwa firmy. Przekazanie tych zasobów następuje w zamian za opłatę zwaną royalties. Royalties stanowią zazwyczaj uzgodniony % przychodów ze sprzedaży licencjonowanego produktu (w większości przypadków nie przekraczający 5%). Jakkolwiek inne rozwiązania też są stosowane (np. % od ilości sprzedaży lub jednorazowa opłata). Transferowi w/w zasobów towarzyszy często pomoc techniczna, doradztwo lub szkolenie zapewnione przez licencjonodawcę.

Licencjonowanie i franchising posiada wiele ZALET z punktu widzenia licencjonodawcy:
- licencjonowanie nie wymaga większych inwestycji i pozwala na szybkie wejście na dany rynek;
- pozwala przedłużyć życie produktowi, który wszedł w fazę nasycenia rynku lub spadkiem sprzedaży;
- niekiedy stanowi jedyną realną formę wejścia na dany rynek;
- zapewnia stały dochód;
- pozwala uniknąć wielu kosztów.

WADY:
- licencjonodawca traci kontrolę nad produkcją i dystrybucją, ryzykując utratę dobrej marki produktu i firmy oraz uzależniając swoje dochody od sprawności działania licencjonobiorcy;
- licencjonodawca stwarza sobie potencjalną konkurencję;
- dochody z licencji mogą okazać się niższe, niż potencjalny dochód płynący z innych form penetracji danego rynku.

Organizacja sieciowa – układ stworzony przez przedsiębiorstwa niezależne kapitałowo lub powiązane kapitałowo tylko w niewielkim stopniu. Za czynnik stabilizujący układ sieciowy uważa się zwykle średnio i długookresowe umowy kooperacyjne pomiędzy poszczególnymi ogniwami układu, którym towarzyszą słabe powiązania kapitałowe.

Sieć operacyjna jest spełnieniem 4 zasad:
- specjalizacji, umożliwiającej menadżerom poszczególnych ogniw sieci organizacyjnej skoncentrowanie się na tych sprawach, na których znają się najlepiej;
- autonomii, która oznacza, iż poszczególne podmioty tworzące sieć organizacyjną muszą mieć swobodę decydowania o swoich działaniach realizowanych w oparciu o własne specjalistyczne kompetencje;
- kooperacji, oznacza, iż sieć przedsiębiorstw zorganizowana jest w ramach wspólnego rodzaju czy profilu działalności i stanowi zamknięty układ wzajemnej kooperacji, który w zasadzie mógłby stanowić jedną firmę;
- rynkowych zasad działania, co oznacza, że w ramach swojej działalności każde z ogniw sieci musi liczyć się z tym, że kooperacje z innymi podmiotami w ramach sieci w oparciu o kryteria rynkowe to ogniwa sieci, które okażą się niekonkurencyjne i nieefektowne najczęściej muszą wypaść z układ w sieci.


FORMY KONCENTRACYJNE

Fuzja – dwa przedsiębiorstwa utworzą nowe przedsiębiorstwo z połączenia obu. Cele, które dotychczas były celami „A” i „B” teraz stają się celami jednego przedsiębiorstwa. Może ona przebiegać dwoma formami:
- z dwóch spółek powstaje spółka nowa, która ma nową nazwę, ... – To się nazywa KONSOLIDACJĄ;
- przedsiębiorstwo „A” wchłania przedsiębiorstwo „B” i powstaje jedno duże przedsiębiorstwo „A” – INKORPORACJA (wchłonięcie).

Fuzje horyzontalne – kiedy łączą się przedsiębiorstwa z tej samej branży, uzyskują silniejszą pozycję i/lub powstaje bardziej renomowane przedsiębiorstwo przy wykorzystaniu wspólnych know-how, patentów, procesów operacyjnych. Innymi powodami tego typu łączenia są:
- likwidacja konkurencji – fuzje przedsiębiorstw, które są formą współdziałania między konkurentami – nazywamy je zjawiskami koncentracji sektora;
- uzyskanie przewagi poprzez wykorzystanie zasady ekonomiki skali w obszarze produkcji, badań i rozwoju oraz zarządzania.

Fuzje wertykalne – polegające na scaleniu dwóch lub więcej przedsiębiorstw z pokrewnych sfer działania (związanie się dostawców z klientami). W sytuacji łączenia się klientów i dostawców mówimy o fuzjach jako o integracji pionowej w gospodarce.

Fuzje konglomeratowe - polegają na łączeniu się przedsiębiorstw, które działają w odmiennych dziedzinach produkcyjnych lub usługowych i bardzo często obsługują inne rynki. Fuzje konglomeratowe zawierają w sobie cechy wertykalnych i horyzontalnych.

Korzyści z fuzji:
- obniżenie kosztów;
- połączenie wysiłków w badaniach i tworzenie nowych produktów;
- pełniejsze wykorzystanie mocy produkcyjnych;
- uzyskanie dostępu do nowych technologii;
- powiększenie sieci dystrybucji;
- zwiększenie udziału w rynku;
- zyskanie uzupełniającego ofertę produktu lub usługi.





Przejęcie jako sposób tworzenia związku.

PRZEJĘCIE – polega na tym, że z reguły większa, zasobniejsza kapitałowo firma decyduje się na zakup pakietu akcji lub udziałów przedsiębiorstwa mniejszego i słabszego, co pozwala na kontrolowanie działań tego przedsiębiorstwa.

Spółką dominującą jest spółka:
- dysponująca większością głosów lub pośrednią większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, bądź w zarządzie innej spółki kapitałowej (spółki zależnej) lub spółdzielni (spółdzielni zależnej);
- uprawnia do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu i rady nadzorczej innej spółki kapitałowej (spółki zależnej) lub spółdzielni (spółdzielni zależnej);
- o spółce dominującej mówi się też wtedy, kiedy więcej niż połowa członków zarządu spółki kapitałowej jest jednocześnie członkiem zarządu spółki zależnej lub spółdzielni zależnej lub dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej.

Holding – to organizacje, która grupuje różne samodzielne pod względem prawnym podmioty gospodarcze w sposób mniej lub bardziej wyraźny powiązane ze sobą, przy czym jeden z podmiotów ma w tych powiązaniach pozycję dominującą i podporządkowuje sobie pozostałe.

Możne powiedzieć, iż istota struktury holdingowej sprowadza się do zarządzania przez jedną spółkę innymi przedsiębiorstwami i kontrolowania ich działalności dzięki zależnościom kapitałowym lub personalnym. Zależność kapitałowa polega na posiadaniu przez spółkę dominującą przewyższającej wartości udziałów w spółce podległej. Natomiast zależność personalna wyraża się w uczestnictwie pracowników spółki dominującej w strukturach organizacyjnych spółek zależnych.

Biorąc pod uwagę holding jako specyficzną formę organizacyjną współdziałania podmiotów gospodarczych za podstawowe cechy świadczące o istnieniu holdingu można uznać:
- organizacje (strukturę) gospodarczą cechującą się jednością decyzji i funkcjonowania
-
-

Outsourcing – oznacza, że określone funkcje w przedsiębiorstwie są przekazywane na zewnątrz. Outsourcing polega zatem na wprowadzeniu poza przedsiębiorstwo niektórych dotychczas realizowanych w nim działań. Outsourcing polega na przekazywaniu do realizacji zewnętrznym kontrahentom działań, jeszcze do niedawna mieszczących się w ramach jednego przedsiębiorstwa. Proces ów dotyczy przede wszystkim tych aktywności, które nie są kluczowe dla danej dziedziny działania przedsiębiorstwa. Eliminowanie niekluczowych funkcji lub trudnych do zarządzania i kontrolowania ...... pozwala menadżerom skupić uwagę na działaniach, w których posiadają wystarczającą wiedzę i umiejętności aby osiągnąć przewagę konkurencyjną.

Przesłanki skłaniające organizację gospodarczą do wydzielenia przedsiębiorstw mogą być następujące:
- dążenie do pogłębienia decentralizacji zarządzania w szczególności do oddzielenia działalności strategicznej i operacyjnej;
- ograniczenie odpowiedzialności w przypadku podejmowania nowej nacechowanej wysokim ryzykiem działalności;
- podejmowanie nowej działalności w stosunku do której za niekorzystne uznaje się stosownie dotychczasowej: firmy, znaku towarowego, sieci sprzedaży, ...;
- dążenie do obcięcia nowej lub rozwijanej działalności, do ukształtowanych wcześniej w przedsiębiorstwie procedur, a tym samym do uruchomienia mechanizmu ekspansywnej przedsiębiorczości;
- dążenie do ekonomizacji działalności jednostek wewnętrznych przez tworzenie centrów zysku;
- dezinwestowanie, czyli wycofywanie się z przedsiębiorstwa określonych dziedzin działalności;
- stymulacje finansowe - takie jak ulgi podatkowe, kredyty preferencyjne w stosunku do nowo zakładanych podmiotów;
- dążenie do wprowadzenia dodatkowych wspólników w odniesieniu do wybranych fragmentów działalności przedsiębiorstwa w celu zasilenia kapitałowego i/lub ekonomicznego i motywującego związanie z przedsiębiorstwem.

Zagrożenia:
1. dotyczy podmiotów zależnych – podmiot dominujący nadmiernie ingerujący;
2. nadmierna dywersyfikacja

Klasyfikacja:
I Kryterium zakresu funkcji zarządczych podmiotu dominującego u struktury holdingu. Jedną z podstawowych kryteriów klasyfikacji holdingów jest zakres funkcji zarządczych procesu dominującego w strukturze holdingu.
Opierając się on na tym kryterium wyróżnia się holding finansowy oraz kierujący, który z kolei może przybierać postać holdingu strategicznego lub operacyjnego.
W holdingu finansowym funkcje zarządzania sprawowane przez zarząd mają charakter wskaźników lub celów finansowych. W tym przypadku podmiot dominujący nie ingeruje w działania strategiczne czy operacyjne podmiotów podległych.
Holding kierujący lub zarządzający należy rozumieć, iż zarząd nie tylko określa cele finansowe całej struktury, ale również ingeruje w inną działalność spółek zależnych. Organizacyjno-prawna i ekonomiczna istota takiego holdingu polega na tym, iż podmiot dominujący przejmuje część funkcji kierowniczych podmiotów zależnych. W strategicznym holdingu kierującym zarząd koncentruje się na określeniu celów finansowych oraz strategicznych, koordynując działalność podmiotów zależnych w tym zakresie.
Zarządzający holding operacyjny – zarząd dodatkowo integruje w działalność operacyjną.

Oddziaływanie właścicielskie – oddziaływanie podmiotu zarządzającego na podmioty

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 103
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie