Przydatność 60%

Ochrona paproci w Polsce.

Autor: dziaba

Paprocie chronione.

Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 6 kwietnia 1995 roku, w sprawie ochrony gatunkowej roślin.

Paprocie to największa, licząca ponad 9000 gatunków, klasa paprotników. Są to rośliny bardzo zróżnicowane. Niektóre paprocie drzewiaste osiągają do kilkunastu metrów wysokości, a najmniejsze paprocie wodne to drobne, kilkucentymetrowe roślinki.

Uznaje się za podlegające ścisłej ochronie następujące dziko rosnące gatunki roślin :

Długosz królewski (Osmunda regalis ) jest paprocią rzadką, objętą ochroną gatunkową. Z krótkiego i grubego kłącza wyrastają liście o długości do 180 i szerokości 40 centymetrów. Są one osadzone na długim ogonku, podwójnie pierzaste, nie zimują. Górna część liści płonnych przekształca się w części środkowej pióropusza w liście zarodnionośne. Dymorfizm występuje w obrębie jednej blaszki, której część górna to część zarodnionośna, a część dolna - asymilacyjna. Ta część liścia jest delikatna, pokryta brunatnymi zarodniami. Dojrzałe zarodniki przez bardzo krótki okres zachowują zdolność kiełkowania. Długosz królewski jest w Polsce rzadko spotykany, objęty ochroną gatunkową. Najlepiej czuje się na torfowiskach i podmokłych lasach olszowych. Największe stanowisko znajduje się w Wielkopolsce, w okolicy Baszkowa. W górach nie występuje.

Pióropusznik strusi (Matteucia struthiopteris ) odznacza się dwupostaciowością liści. Liście płonne są długie (dorastają do 160-170 centymetrów długości ), zielone, podwójnie pierzaste, tworzące charakterystyczny lejek. Ogonek liściowy jest bardzo krótki. Natomiast liście zarodnionośne są krótsze ( do 60 cm długości ), sztywne, jednokrotnie pierzaste i ciemnobrązowe. Wyrastają w środku lejka liści płonnych. Zarodniki są stosunkowo duże, ciemnobrunatne, zdarzają się też czarne, kiełkują po 14-22 dniach. Pióropusznik strusi to jedna z chronionych paproci. W Polsce przebiega północna granica zasięgu tego gatunku. Występuje na pogórzu Karpat, Pienin, w Sudetach, w Górach Świętokrzyskich, w Bieszczadach. Można ją także spotkać między innymi w Puszczy Augustowskiej, Puszczy Boreckiej, nad Nysą i Bobrem.

Podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant ) to jedna z naszych chronionych paproci. Wytwarza dwa rodzaje liści. Liście płonne, osadzone na krótkim ogonku, rozpościerają się szeroko, w odróżnieniu od sterczących, wyprostowanych liści zarodnionośnych. Liście płonne są ciemnozielone, lancetowate, zimotrwałe, pojedynczo pierzaste. U ich nasady znajduje się brązowawy nalot. Liście zarodnionośne są jednoroczne, pierzastosieczne, węższe od płonnych, mają długi ogonek. Często ich długość ( do 75 cm ), jest dwukrotnie większa od długości liści płonnych. Na ich spodzie znajdują się dwa sznureczkowate rzędy kupek zarodni. Paproć ta posiada grube kłącze, pokryte czarnymi łuskami. Preferuje lasy świerkowe, jodłowe i bukowe. Występuje też na stanowiskach łąkowych. Wymaga jednak kwaśnej gleby, miejsc zacienionych o obfitych opadach. Bardzo dobrze czuje się na pogórzu i w górach ( w Tatrach spotyka się ją czasami nawet w paśmie kosodrzewiny ). Nie występuje na glebach wapiennych. W Polsce przebiega jej północno- wschodnia granica zasięgu.

Języcznik zwyczajny (Phyllitis scolopendrium ) to paproć chroniona, wyróżniająca się posiadaniem pojedynczych, całobrzegich liści. Jest o roślina wapniolubna, występująca przede wszystkim w lasach bukowych. Krótkie kłącze ma zaledwie pół centymetra grubości. Tworzące gęstą kępę liście dorastają do 80 cm długości. Mają bardzo charakterystyczny, językowaty kształt. Blaszka liściowa jest niepodzielna, o zwężonym wierzchołku i sercowatej nasadzie. Brunatny ogonek pokryty jest łuskami. Podłużne kupki zarodni rozmieszczone są równolegle na spodniej stronie liścia. W młodości chronione są przez zawijkę. Wysiane jasnobrunatne zarodniki kiełkują po około 50 dniach. Języcznik zwyczajny to paproć cieniolubna, spotykana między innymi w Pieninach i Ojcowskim Parku Narodowym.

Salwinia pływająca (Salvinia natans ) jak sama nazwa wskazuje jest paprocią pływającą. Występuje w stawach i wodach wolno płynących. Zarodnie osadzone są w sporokarpiach, czyli tak zwanych \"nibyowocach\". Jest to paproć różnozarodnikowa. Osiąga do 10 cm długości. W węzłach jej łodygi wyrastają po trzy liście, z których dwa mają blaszki pokryte warstwą wosku utrzymujące się na powierzchni wody, natomiast trzeci liść podzielony jest na kilkanaście długich, nitkowatych odcinków, zwisających w głąb wody i pełniących rolę korzeni.


Uznaje się za podlegające częściowej ochronie :

Paprotka zwyczajna ( Polypodium vulgare ) jest rośliną zimotrwałą. Z długiego, płożącego się kłącza ( o słodkawym smaku ) wyrastają pojedyncze liście. Są one jasnozielone, pojedynczo pierzaste, podłużne odcinki są na końcach zaokrąglone, u nasady zrośnięte ze sobą. Liście płonne o takiej samej budowie. Na ich spodniej stronie znajdują się duże, żółtawe kupki zarodni, kształtu kulistego. Jest to jedna z najczęściej spotykanych paproci. Preferuje miejsca częściowo zacienione. Osiąga do 40 centymetrów długości. Kłącza paprotki pospolitej stosowano w medycynie ludowej jako lek na gruźlicę.


W odniesieniu do dziko rosnących roślin podlegających ochronie ścisłej, zabrania się :
1) umyślnego niszczenia, zrywania, ścinania w całości lub części oraz pozyskiwania i wyrywania z naturalnych stanowisk.
2) zbywania, nabywania, przenoszenia oraz wywożenia za granicę w całości lub części w stanie świeżym lub przetworzonym.

Przydatna praca?
Wersja ściąga:
Przydatna praca? tak nie 764
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie