Przydatność 55%

Badanie stopnia rozwoju umysłowego dziecka metodą eksploracyjną J. Piageta

Autor: hacker!

Autor badania: Agnieszka Lxxxxxx i Ewelina Mxxxxxx

Osoba badana: Michał - 4 lata i Julia ? 5 lat

Cel badania: ustalenie poziomu operacyjności myślenia dziecka

Przebieg badania:

Badanie pierwsze

Eksperyment 1: badanie stałości ilości nieciągłych

Michał potwierdził, że do dwóch większych szklaneczek wsypałam równą ilość ryżu (sam wyrównywał poziom). Po przesypaniu do z jednej dużej dwóch mniejszych, na pytanie ?Czy nadal jest tyle samo??: zastanawia się w skupieniu, na jego twarzy widać wyraźnie wysiłek umysłowy, ale zwleka z odpowiedzią. Powtarzam pytanie, przypominając mu, że na początku w obu szklankach ryżu było tyle samo ryżu, Michał mówi wtedy: ?No to chyba jest tyle samo, jak tu (tzn. w szklaneczkach mniejszych)?. Pytam go, czy potrafi powiedzieć, skąd to wie, mówi niezbyt pewnie ?Tak?, ale, mimo dalszych zachęt z mojej strony ? nie wyjaśnia.

Eksperyment 2: badanie stałości ilości płynu

Michał potwierdza równą ilość wody w obu większych szklankach, następnie sam przelewa zawartość jednej większej do dwóch mniejszych. Na moje pytanie, czy w dwóch mniejszych i w jednej większej szklance jest tyle samo wody, od razu pewnie odpowiada ?Tak?. Pytam dalej: ?Bardzo dobrze, a skąd to wiesz ?? ? milczy. ?Wiesz, jak do tego doszedłeś?? ? ?Tak...?.

Eksperyment 3: badanie stałości ilości masy

Michał wybiera czarną plastelinę, dzielę ją, chłopiec zatwierdza równość obu kawałków, następnie z jednego z ich lepimy ludzika. Na moje pytanie odpowiada: ?To jest małe (wskazując na ludzika), a to jest trochę duże?. Mówię: ?Pamiętasz, na początku tu i tu było tyle samo plasteliny, tylko zmieniliśmy kształt tego kawałeczka. Myślisz, że ludzik ma więcej plasteliny??, wtedy Michał odpowiada: ?Nie, jest taki sam?. Pytam: ?Skąd to wiesz??, Michał (po chwili milczenia): ?A może jeszcze krzesło ulepimy? ( :-))) )?. Tak więc wspólnie lepimy krzesełko...



Eksperyment 4: badanie równowartości zbiorów przedmiotów powiązanych funkcjonalnie

Pokazuję Michałowi 10 pudełek od zapałek i pytam go, ile ich jest. Chłopiec ma trudności z policzeniem do 10, tzn. myli się na końcu, mówi np. ?8, 10? albo ?9,6?, pomagam mu, liczymy razem, w końcu Michał zgadza się, że pudełek jest na pewno 10. Po ułożeniu dwóch rządków i pytaniu o ilość elementów w każdym Michałek za każdym razem od początku zaczyna liczyć do 10 i zgadza się, że elementów jest równa ilość. Po rozsunięciu elementów i pytaniu ?Czy teraz też jest 10??. Michał jeszcze raz liczy i odpowiada:?10?. ?A tu?? ? wskazuję drugi rząd, znów następuje liczenie i odpowiedź: ?10?. ?Czy w obu rzędach jest tyle samo części?? ? ?Tak?.

Eksperyment 5: badanie odpowiedniości dynamicznej

Przedstawiam Michałowi po kolei wszystkie ?przedmioty do kupienia w sklepie? (znów problemy z liczeniem do 10) wraz z ich ?ceną?:1 zł. Michał kupuje kalkulator, ale na pytanie ?A ile musisz mi zapłacić??, odpowiada po chwili: ?8 zł?, pytam jeszcze raz i znów odpowiada:?8? - najprawdopodobniej dlatego, że kalkulator był ósmy w kolejności. Dla ułatwienia ustawiam przed każdym przedmiotem jeden pieniążek i znów tłumaczę, że każdy przedmiot kosztuje 1 zł. Michał następnie ?kupuje? kwiatek, a na pytanie ?A ile powinieneś zapłacić?? odpowiada po chwili ?Nie wiem?. Podpowiada mu Ewelina ?Jeden, prawda??, odpowiada ?Tak?. Michał kupuje jeszcze 3 przedmioty, za każdym razem poprawnie płacąc 1 zł. Na pytanie ?Ile ci zostało pieniążków??, liczy i odpowiada ?6?. Zakrywam swoje pieniądze i pytam ?A ile mnie zostało??. Michał odpowiada ?Muszę zobaczyć jeszcze raz?. ?A bez patrzenia??. ?Nie wiem?.

Eksperyment 6: badanie stałości długości

Michał potwierdza, że dwa papierowe paski są równej długości. ?A teraz?? ? układam jeden z pasków ukośnie ? ?Są równe?. Następnie układam paski prostopadle do siebie i znów pytam o ich długość, Michał odpowiada, że już nie są równe. ?Dlaczego tak myślisz??, pytam i ponownie układam paski równolegle do siebie, ?Są teraz równe?? ? ?Tak?. ?A teraz (znów kąt prosty)??, tym razem odpowiada, że ?Są równe?.

Eksperyment 7: badanie liczbowej odpowiedniości zbiorów przedmiotów o różnej strukturze przestrzennej

Tabletki i fasolki (po 10), chłopiec liczy je ? te same problemy z liczeniem. Następnie z fasolek układa domek, pytam, czy fasolek i tabletek jest nadal tyle samo, Michał odpowiada, że jest po równo, ale, aby móc to stwierdzić, za każdym razem od początku zaczyna liczyć tabletki i fasolki.

Diagnoza:

Michał znajduje się w pierwszym stadium operacyjności myślenia ? jest to poziom przedoperacyjny. Jeśli nawet udziela odpowiedzi poprawnych (stałości ilości, tabletki i fasolki), robi to niezbyt pewnie i nie umie wyjaśnić, jak do tego doszedł, istnieje więc przypuszczenie, że po prostu zgadł. Już w eksperymencie z plasteliną ulega złudzeniu wzrokowemu, że ?ludzika jest więcej?, odpowiada poprawnie dopiero naprowadzony przeze mnie, ale w jego głosie dalej nie słychać pewności. Ma problemy z liczeniem do 10 i nie umie utrzymać tej liczby w pamięci ? za każdym razem musi zaczynać liczenie od nowa, odpowiada poprawnie na pytanie o swoja ilość pieniążków, ale już na pytanie o moją ? nie, bo ich nie widzi. Ulega również złudzeniu wzrokowemu w kwestii długości pasków papieru, tzn. te ustawione pod kątem wydają mu się już nierówne ? poprawna odpowiedź następuje znów dopiero z moją pomocą, ale znów brak wyjaśnienia, które świadczyłoby o tym, że zrozumiał.


Badanie drugie


Eksperyment 1: badanie stałości ilości nieciągłych

Pokazuję Julii dwie większe szklaneczki ? stwierdza, że nie są równe:-), ale potwierdza równość dwóch szklaneczek mniejszych. Wsypuję do obu ryż ? Julia potwierdza, że w obu szklankach jest go tyle samo. Następnie przesypuję ryż z jednej małej szklaneczki do jednej większej i pytam ?Czy teraz też jest tyle samo ryżu??, Julia odpowiada ?Nie, tu (mała szklanka) jest więcej, a tu (większa szklanka) jest mniej?. ?Dlaczego tak myślisz??, pytam, - ?...?.

Eksperyment 2: badanie stałości ilości płynu

Nalewam wodę do dwóch mniejszych szklanek, pytam, czy jest równo, Julia nie jest pewna, mówi, ?Chyba tak ? tak?. Przelewam wodę z mniejszej szklanki do większej, pytam, czy jest równo, Julia mówi, że w małej szklaneczce jest więcej wody. Znów przelewam wodę do małej szklanki i Julia zgadza się, że wody jest tyle samo, przelewam jeszcze raz do większej szklanki ? tym razem pewnie odpowiada, ze wody w obu jest tyle samo, ale nie wyjaśnia, skąd to wie.

Eksperyment 3: badanie stałości ilości masy

Julia wybiera niebieski kawałek plasteliny, dzielę go na dwie części, Julia potwierdza ich równość. Następnie z jednego kawałka lepię kotka i pytam, czy plasteliny w obu częściach nadal jest tyle samo, Julia od razu pewnie odpowiada: ?Tak?. ?A skąd to wiesz?? ? ?Bo Pani ulepiła z tego samego kawałka?.

Eksperyment 4: badanie równowartości zbiorów przedmiotów powiązanych funkcjonalnie

Pokazuję Julii pudełka do zapałek, dziewczynka bez problemu oblicza, że jest ich dziesięć. Po ułożeniu dwóch rzędów z części pudełek na moje pytanie od razu odpowiada, że ?Są równe?, bo ?W każdym jest po 10?. Rozsuwam elementy pierwszego rzędu i pytam, czy teraz też będzie ich tyle samo, bez wahania odpowiada ?To też będzie 10?.

Eksperyment 5: badanie odpowiedniości dynamicznej

Pokazuję Julii, co może kupić w sklepie, Dziewczynka liczy i potwierdza, że przedmiotów jest dziesięć, następnie dajemy jej papierowe pieniążki i tłumaczymy, że każda rzecz w sklepie kosztuje 1 zł. Julia kupuje 4 przedmioty i za każdy płaci 1 zł ? rozumie tę zasadę. Po zakryciu moich pieniędzy pytamy, ile mam pieniążków, odpowiada: ?4?, pytamy ?A ile tobie zostało??, liczy i odpowiada: ?6?.

Eksperyment 6: badanie stałości długości

Julia potwierdza równą długość obu pasków papieru. Przekrzywiam jeden z nich i pytam, czy teraz też są równe, odpowiada, że tak, układam je w jeszcze innej pozycji, na pytanie: ?Czy nadal są równe??, Julia odpowiada: ?Są równe, tylko, że Pani odwróciła?.

Eksperyment 7: badanie liczbowej odpowiedniości zbiorów przedmiotów o różnej strukturze przestrzennej

Julia bez problemu przelicza zbiory fasolek i tabletek i stwierdza, że w każdym jest po 10. Następnie z tabletek układa kółko, a fasolki pozostawia w rządku. Pytam, czy w obu zbiorach jest nadal po dziesięć, od razu odpowiada ?Tak?, ale nie uzyskujemy odpowiedzi na pytanie, skąd to wie ? i od razu ucieka.

Diagnoza:

Julia znajduje się w trzecim stadium operacyjności myślenia ? są to operacje konkretne. Pomimo, że ?nie zalicza? pierwszego eksperymentu, to już w drugim ? podobnym przecież - pojmuje zasadę stałości, a pozostałe eksperymenty nie sprawiają jej większych trudności, odpowiedzi udziela od razu i pewnie. W części eksperymentów nie uzyskałyśmy odpowiedzi na pytanie ?Skąd to wiesz??, ale wydaje mi się, że wynikało to raczej z jej charakteru, a nie ? niezrozumienia. Sprawiała wrażenie dziecka dość nieśmiałego czy tez zamkniętego w sobie, tymczasem wykonywaniu przez nią zadań przyglądały się dość głośne koleżanki (oraz, w jednym przypadku ? dość głośny kolega). Mam wrażenie, że towarzystwo innych dzieci ją peszyło i dlatego nie zawsze odpowiadała na pytanie o sposób, w jaki rozwiązała problem, (chociaż odpowiadała pewnie i ?widać było po niej?, że rozumie).

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 22
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie