Przydatność 80%

Model diagnozy osoby uzależnionej.

Autor: Tynka

I. Diagnoza identyfikująca jednostkę i jej środowisko:


1.obecny stan jednostki:

 stan somatyczny i psychiczny jednostki ( obecne choroby; opis przebiegu choroby; główne objawy, dolegliwości; zmiana stosunku do otoczenia i siebie samego)
 warunki ekonomiczno-materialne ( zarobki, warunki mieszkaniowe)
 sytuacja zawodowa ( pozycja zawodowa, zajmowane stanowisko)
 sytuacja rodzinna (struktura rodziny; sprawowanie ról rodzinnych, zdolność rodziny do przystosowywania się do zmian w świecie otaczającym jak i wynikających z kryzysów rodzinnych – losowych bądź rozwojowych)
 układ sił w małżeństwie, związki uczuciowe z rodziną, życie seksualne, kłopoty i konflikty)


2. płaszczyzna biologiczna:

 dziedziczność: w szczególności do chorób psychicznych, alkoholizmu, padaczki, chorób neurologicznych – informacje uzyskane w wywiadzie środowiskowym z rodziną lub pacjentem
przebieg ciąży i porodu (urazy porodowe) – informacje uzyskane w wywiadzie środowiskowym z rodzicami
 okres dojrzewania ( burzliwość przebiegu, zmiana usposobienia) – informacje i uzyskane w wywiadzie środowiskowym z rodziną lub pacjentem
 życie erotyczne ( wiek inicjacji seksualnej, ilość partnerów seksualnych) – informacje pozyskane od pacjenta
 okresy przejściowe (zatrzymanie miesiączki, stosunek emocjonalny do starości) – informacje pozyskane od pacjenta


3. płaszczyzna socjologiczna - związki emocjonalne względem otoczenia –
( śledzimy kolejne etapy życia chorego):

 miejsce w grupie społecznej, status socjometryczny ( szkoła)
 stosunek do rówieśników ( szkoła)
 akceptacja grupy rówieśniczej ( szkoła)
 relacje społeczne z osobami spoza środowiska szkolnego – przynależność do subkultur młodzieżowych, sięganie po alkohol i inne środki odurzające
 relacje społeczne w pracy – z pracownikami i przełożonymi


4. płaszczyzna psychologiczna:

 związki emocjonalne z osobami „kluczowymi” – rodzina, współmałżonek, dzieci
 własny autoportret cielesny ( występowanie dysmorphobii - urojeń zniekształceń ciała: często twarzy lub zapachu; u ludzi młodych – dysmorfobia per se charakteryzująca się przeświadczeniem o własnej brzydocie; akceptacja własnego ciała) , seksualny, społeczny, teleologiczny ( przekrój podłużny – rzutowanie się w przyszłość)
 węzłowe konflikty i sposoby reakcji oraz rozwiązywania owych konfliktów


II. Diagnoza nozologiczna ( przyporządkowująca i fazy) – ustalenie jednostki
chorobowej, jej fazy ( pozwalającej określić stopień rozwoju badanych procesów chorobowych) w oparciu o stan obecny jednostki, własny autoportret i diagnozę środowiska jednostki.


III. Diagnoza problemowa – przygotowanie indywidualnego programu terapii:

1.badanie poszczególnych obszarów problemowych:

 brak zdolności do rozpoznawania i uznawania faktu własnego uzależnienia oraz gotowości do pracy nad samym sobą
 dezorganizacja własnego „ja” oraz brak oparcia w sobie
 brak zdolności rozumienia siebie oraz innych
 zaburzenia w kontakcie z otoczeniem społecznym ( dysforia – utrzymująca się drażliwość w stosunku do osób z otoczenia)
 uszkodzenie życia emocjonalnego ( występowanie np. obniżonego nastroju, apatii) i duchowego

2.badanie poszczególnych mechanizmów uzależnienia:

a) diagnoza systemu nałogowego regulowania uczuć:

 alkohol jako podstawowe źródło uczuć
 manipulacja uczuciami – próba zmiany uczuć za pomocą alkoholu
 oscylowanie między cierpieniem a ulgą
 mała odporność na cierpienie
 złe znoszenie monotonii emocjonalnej
 obsesyjne myślenie o uldze po wypiciu alkoholu

b) diagnoza systemu iluzji i zaprzeczeń:

 koloryzowanie wspomnień alkoholowych ( atrakcyjność wspomnień związanych z piciem)
 zapominanie przykrych konsekwencji picia
 minimalizowanie własnego picia
 snucie złudnych planów na przyszłość

c) diagnoza systemu dumy i kontroli ( rozproszenia „ja”)

 sprzeczności w ocenie samego siebie
 poprawianie własnego obrazu za pomocą alkoholu
 poczucie mocy kontrolowania swoim samopoczuciem
 brak zdolności do uznawania własnej bezsilności
 zamiana zła w dobro

IV. Diagnoza znaczenia:
wyjaśnianie jakie zmiany dla funkcjonowania jednostki ma dany stan
chorobowy.

V. Diagnoza sprawdzająca skuteczność indywidualnego programu terapii –
weryfikacja skuteczności „rozbrojenia” poszczególnych mechanizmów
uzależnienia.

VI. Diagnoza problemowo-sprawdzająca:
ponowne badanie poszczególnych obszarów problemowych z
uwzględnieniem zmian na korzyść pacjenta.

VII. Diagnoza prognostyczna:
przewidywanie dalszego rozwoju badanego stanu chorobowego.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 41
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie
JAK DOBRZE ZNASZ JĘZYK ANGIELSKI? x ads

Otrzymałaś kupon na darmowe lekcje angielskiego.

3 MIESIĄCE NAUKI MOŻESZ MIEĆ GRATIS.
Odbierz kupon rabatowy