Przydatność 65%

Sztuka starożytnego Rzymu

Autor: Bartek_Gadomski

Rzymianie byli genialnymi architektami. Od ETRUSKÓW zapożyczyli konstrukcję łuków, który wykorzystali w sposób twórczy. Wynaleźli rodzaj betonu (zaprawa wapienna). Technika budowania polegała na stawianiu dwóch murów, między które wlewano zaprawę.

Obiekty architektoniczne:

- PANTEON - świątynia wszystkich bogów nakryta olbrzymią kopułą, którą po raz pierwszy skonstruowali Rzymianie. Cała budowla jest walcem z dobudowanym portykiem z kolumnami. Kopuła wewnątrz posiada otwór i wyłożona jest marmurowymi płytami.

- KOLOSEUM - podobnie jak Panteon w Rzymie jest obiektem na miarę XX w. (nie tylko jest tam arena i miejsca dla widzów, ale cały kompleks sal do ćwiczeń, łaźnie, pomieszczenia dla zwierząt)

- BAZYLIKI - sala targów i miejsce sądów

- ŁAŹNIE - baseny, ogrody, biblioteki, wille bogatych Patrycjuszy

- AKWEDUKTY - systemy nawadniające

- ŁUKI TRIUMFALNE - np.:Tytusa w Rzymie

RZEŹBA - nie miała charakteru idealistycznego jak w Grecji. Portretowane osoby są pokazane realistycznie, ze wszystkimi niedoskonałościami fizycznymi i charakteru.

NP.:

- PORTRET KONSTANTYNA
- POSĄG KONNY MARKA AURELIUSZA
- POSĄG AUGUSTA


ENCYKLOPEDIA

RZYMU STAROŻYTNEGO SZTUKA. Rozwijająca się VI w. p.n.e.–V w. n.e. sztuka państwa rzym.: Rzymu (miasta), Italii i prowincji rzym.; najważniejszym jej ośr. był Rzym, lecz najpełniejszy obraz dały m.: Pompeje i Herkulanum; w rozwoju sztuki rzym. przyjmuje się podział na okresy: królewski (VI w. p.n.e.), republiki (V–I w. p.n.e.), cesarstwa (30 r. p.n.e.–koniec IV w. n.e.). Początki architektury i plastyki rzym. kształtowały się pod wpływem Etrusków (toskański porządek), w okresie republiki dominowały wpływy gr., styl późny był wynikiem zespolenia sztuki hellenistycznej i sztuki prowincji rzymskich. Największe znaczenie hist. zyskały osiągnięcia Rzymian w architekturze; zastosowanie nowych materiałów bud. (cegły wypalanej, cementu) umożliwiło wznoszenie budowli o urozmaiconym rzucie poziomym, krytych sklepieniami, tworzących świadomie skomplikowane kompleksy przestrzenne; dla architektury monumentalnej poza świątyniami są charakterystyczne budowle użyteczności publ. (m.in. bazyliki, portyki, kurie, termy, teatry, cyrki, amfiteatry), pomniki (łuki triumfalne, kolumny), w budownictwie mieszkalnym — domy, tzw. italskie z atrium i hellenistyczne z atrium i perystylem, piętrowe domy czynszowe (insula), miejskie i podmiejskie wille, rezydencje cesarzy (willa Hadriana w Tivoli, pałac Dioklecjana w Splicie); grobowce budowano wzdłuż dróg publ. (np. Via Appia) lub na nekropolach; formą typowo rzym. było kolumbarium; mauzolea (np. Oktawiana Augusta, Hadriana — w Rzymie) wznoszono na wzór grobowców hellenistycznych. Miasta zakładano na planie prostokąta, z regularną siatką ulic równol. do 2 gł., krzyżujących się arterii: cardo i decumanus, otaczano murem warownym; środek miasta zajmowało forum; wodę doprowadzały akwedukty; przez rzeki przerzucano mosty na arkadowych przęsłach. Rzeźba rzym. (zwł. dekoracyjna) miała charakter odtwórczy (gł. kopie dzieł gr.); większą oryginalność wykazywał portret, zwł. popiersie na profilowanej bazie; portrety z okresu republiki cechował weryzm; w okresie cesarstwa rozpowszechniły się portrety władców (popiersia i posągi) modelowane zgodnie z wymogami propagandy. Podobnie wykonywano reliefy hist., zdobiące budowle i pomniki; na kam. sarkofagach, produkowanych od II w., występowały reliefy o treści mitol. i rodzajowej. Malarstwo sztalugowe i tablicowe w okresie późnej republiki zostało wyparte przez malarstwo ścienne, na podstawie schematów kompozycyjnych podzielone na 4 style pompejańskie (Pompeje): inkrustacyjny (II w. p.n.e.) — imitował okładzinę z barwnych marmurów; architektoniczny (I w. p.n.e.) — za pomocą malowanych elementów arch. stwarzał iluzję głębi przestrzennej; egiptyzujący (1 poł. I w. n.e.) — polegał na zdobieniu ściany malowidłami imitującymi obraz sztalugowy i drobnymi motywami (często pochodzenia egip.); iluzjonistyczny (2 poł. I w.) — sztucznie powiększał wnętrze przez malowanie pomieszczeń w amfiladzie lub pejzaży. Mozaiki wielobarwne lub czarno-białe, wykonywane z sześciennych kostek kam., zdobiły początkowo posadzki, w okresie późniejszym także i ściany. W rzemiośle artystycznym szczególny rozkwit przeżywała gliptyka, ceramika, szklarstwo i toreutyka. Sztuka rzym., niemal całkowicie anonimowa, wniosła do późniejszej sztuki eur. wiele trwałych wartości; jej bezpośrednimi następcami były: sztuka wczesnochrześc. i bizantyńska.

A. SADURSKA Archeologia starożytnego Rzymu, t. 1–2, Warszawa 1975–80.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 266
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie
JAK DOBRZE ZNASZ JĘZYK ANGIELSKI? x ads

Otrzymałaś kupon na darmowe lekcje angielskiego.

3 MIESIĄCE NAUKI MOŻESZ MIEĆ GRATIS.
Odbierz kupon rabatowy