Przydatność 20%

Kodeks rycerza średniowiecznego

Autor: decha777

Dzisiejsza młodzież na każdym kroku potrzebuje ponad wszelką cenę zasad, wzorów i przykładów postępowania, tak niezwykle ważnych w dobie, tak „nieciekawych” czasów, które z biegiem lat, z biegiem dni dają o sobie coraz bardziej „znać”. Podświadomie poszukujemy autorytetów, idoli, kogoś z kogo warto byłoby brać doby, szlachetny, a zarazem pożyteczny dla własnej osoby przykład.

Przed wiekami, jak to się zwykło mówić; w czasach, gdy stan rycerski był ogólnie rozpowszechniony, o sprawach państwowych decydowali z reguły mądrzy i racjonalnie myślący monarchowie, gdy szlachta i rycerstwo było ostoją narodowości danego ludu, młodym ludziom żyło się równie ciężko, jednak patrząc na tą sytuację „z boku” wyraźnie widzimy, że przyświecał im, dążyli do upragnionego, z góry założonego celu. Godne życie, z poszanowaniem ojczystych tradycji, drugiej osoby – to było główne założenie ówczesnych nastolatków stanu średniego. Młodzi ludzie dorastający w średniowiecznym świecie mieli o wiele większy szacunek dla własnego narodu, innych ludzi i oczywiście Boga, w którego wierzyli i za którego gotowi byli oddać życie.

Młodzi chłopcy odznaczający się wybitną sprawnością fizyczną i zarazem intelektualną, zostawali pasowani w wielu przypadkach na giermków, czyli pomocników i uczniów rycerzy. Młody giermek musiał nie tylko sprawnie walczyć lecz odznaczać się dobrą pamięcią, logicznym myśleniem i „głową”, w którą wiedza „wchodziła bez zbytnich oporów”. Wpatrzeni w starszych, odważnych rycerzy, wojaków chłopcy robili wszystko, by w swoim dalszym życiu postępować zgodnie z kodeksem zachowania, przetartym krwią i życiem przez ich starszych kolegów – rycerzy.

O postępowaniu, walkach i wyprawach rycerskich napisano wiele powieści, opowiadań, lecz najważniejszymi i w pełni oddającymi życie w tamtych czasach przekazami są legendy i opowieści przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Anglicy i Szkoci żyją nadal w świecie „Króla Artura i Rycerzy Okrągłego Stołu”. Jest to jeden z najpełniejszych i najtreściwszych przekazów z czasów rycerskich, gdy zarówno na wyspach brytyjskich i całej Europie „panowali” biali jeźdźcy, z mieczami i barwnymi tarczami w ręku. Kodeks i motywy postępowania rycerskiego podany i omówiony został głównie na przykładzie rycerza o imieniu Persival.

Poznajemy go jako rycerza w średnim wieku, kierującego się normami i prawami prawdziwego wojaka. Aby zostać rycerzem nasz bohater przeszedł wiele trudnych walk, sprawdzianów i nadzwyczaj bolesnych życiowo zmian. Wyzbył się pychy, zawiści i wszelkich niemoralnych przyzwyczajeń. Przez całe życie dążył do upragnionego celu, był niezłomny w swoich założeniach, łatwo się nie poddawał. Jako rycerz zachował czystość serca i sumienia, miał silną wolę, potrafił stawić czoła pokusom ziemskim. Będąc giermkiem odznaczał się sprawnością fizyczną, szybko się uczył i od najmłodszych lat przebytych w stanie rycerskim „walczył z głową”. Persival, jak każdy, szlachetny, średniowieczny wojak oddawał hołd Bogu, w którego wierzył i któremu powierzał ofiary i wyrzeczenia duchowe. A co najważniejsze był gotów na śmierć w imię swego pana, swojej ojczyzny – Anglii i samego siebie.

Podobnie postępowali żołnierze stanu rycerskiego na całym „starym kontynencie”. Potwierdzenie tych słów znajdujemy głównie w legendach i opowiadaniach francuskich, z których najgłośniejsza to „Pieśń o Rolandzie”.

Roland podobnie do Persivala był rycerzem przez duże „R”. Jako ideał jest wręcz encyklopedycznym przykładem. „Pieśń o Rolandzie” jest wspaniałym dziełem literackim, które podobnie do innych tekstów tego okresu oddaje postać rycerza poprzez kolejne jego nauki, boje, wojny, aż do godnej śmierci w walce. Jest to poniekąd model stereotypowy.

Roland poległy w walce przez całe życie kierował się rycerskimi przykazaniami i korzystał z nabytych i wrodzonych cech własnego charakteru. Odnalazł je w sobie i potrafił mądrze wykorzystywać. Był szlachetny, pobożny, odważny, honorowy; zawsze był gotów oddać życie za swojego Boga, Ojczyznę czy po prostu w obronie własnej osoby. Odznaczał się skromnością. Był waleczny, jednak wojował honorowo i wolał polec niż zwyciężyć poprzez zadanie przeciwnikowi ciosu zwanego niemoralnym (rycerze zwali tak cios zadany przeciwnikowi w plecy; zginął tak m.in. Zawisza Czarny). Nigdy nie odczuwał strachu, potrafił perfekcyjnie posługiwać się bronią i jeździć konno, co było jego wielkim atutem. Jak każdy szanujący się rycerz kochał swoją Ojczyznę, był z niej dumny, nigdy jej nie zdradził. Był wielkim patriotom. W stosunku do rodaków był życzliwy, bronił ich interesów, zawsze był wierny w przyjaźni, nie zapominał o posłudze oddanej mu przez innych. Zachowywał piękno duszy, szanował i oddawał cześć umarłym, opłakiwał współtowarzyszy niedoli poległych na polu boju. Dbał o swoją broń, przedmioty i zawsze znajdywał czas na osiodłanie, wyczyszczenie własnego konia. Był po prostu wielkim człowiekiem i wielkim bohaterem, zginął honorowo w obronie Ojczyzny – Francji.

Dzisiejsza młodzież, dorastający i szukający wzorów młodzi ludzie powinni bez wahania odnaleźć swój ideał zachowania, życia i postępowania w prawach wyznawanych przez średniowiecznych rycerzy. Choć większość z tych wzorów dotyczy walki, są to jednak prawdy ponadczasowe i dotyczą problemów ogólnoludzkich.

Namawiam dlatego, zwłaszcza kształtujące się jednostki do „obejrzenia się wstecz” i dostrzeżenia norm, ideałów niezbędnych do godnego, szlachetnego życia.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 122
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie