Przydatność 45%

Motyw cierpienia w literaturze.

Autor: Dodano: 2012-02-09

Cierpienie jest też nierozerwalnie związane ze szczęściem, gdyż ostatecznie mija, przygotowując miejsce uczuciom wyższego rzędu. Prawdziwą nagrodą za cierpienie jest poznanie samego siebie, a przez to dochodzi do doskonalenia ciała i duszy
Literackie obrazy cierpiących postaci najczęściej ukazują osoby przeżywające ból po stracie najbliższych, jak widzimy w Trenach, rozpacz spowodowaną rozstaniem jak było to w przypadku Romea i Julii, smutek i żal towarzyszący samotności, przykładem może być król Lear czy cierpienie wynikające z wyznawanej wiary jak opisał to H. Sienkiewicz. Cierpienie jest stanem naturalnym, dotyczącym w mniejszym lub większym stopniu każdego. Aby cierpienia nie pogłębiać, nie należy próbować zwalczać go na siłę, myśleć o nim jak o wrogu czy próbować za wszelką cenę od niego uciec. Trud i ból jest nierozerwalnie związany z życiem ludzkim i nikt od niego nie jest wolny. Jedno jest pewne, cierpienie uszlachetnia i skłania człowieka do refleksji nad swoim własnym życiem i postępowaniem Literatura ukazuje różne rodzaje postaw wobec cierpienia, jednak nie wskazują konkretnego rozwiązania, drogi, która byłaby właściwa w takich chwilach. Ale wynika to z faktu, że każdy człowiek musi sam stawić czoła cierpieniu i jak na nie reaguje jest sprawą indywidualną.

KARTA CYTATÓW


1.
Lecz Pan, który gdzie tknąć, widzi,
A z przestrogi ludzkiej szydzi,
Zadał mi raz tym znaczniejszy,
Czymem już był bezpieczniejszy
J. Kochanowski, Tren XVII, s. 36

2.
Lekarstwo to, prze Bóg żywy,
Ciężkie na umysł troskliwy!
J. Kochanowski, Tren XVII, s. 36

3.
Nie od rozkoszyć poszła; poszłać od trudności
J. Kochanowski, Tren XIX, s. 41

4.
(...) jeden jest Pan smutku i nagrody.
J. Kochanowski, Tren XIX, s. 44

5.
Nikt nie jęczał i nie wołał o litość. Niektórzy wisieli z głowami pochylonymi na ramiona lub pospuszczanymi na piersi, jakby ujęci snem, niektórzy jakby w zamyśleniu, niektóry, patrząc jeszcze ku niebu, poruszali z cicha ustami.
H. Sienkiewicz, Quo vadis, s. 465

6.
Czasem spostrzegał się, że już pracuje tylko nad tym, by jej uczynić śmierć mniej straszną, i wówczas to właśnie czuł, że zamiast mózgu ma rozżarzone węgle pod czaszką. Nie myślał zresztą jej przeżyć i postanowił zginąć z nią razem.
H. Sienkiewicz, Quo vadis, s. 410


7.
(...) Lecz gdy nienawiść pierś ojców pożera,
Fatalna miłość dzieci ich jednoczy
I krwawa wojna, co z wieków się toczy,
W cichym ich grobie na wieki umiera.
W. Szekspir, Romeo i Julia, Akt I, Prolog

Przydatna praca?

Następna strona: 1 ... 2 3 4 5 Pokaż wszystko

Podobne hasła:
Przydatna praca? tak nie 11
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie