Przydatność 40%

Sztuka apollińska i dionizyjska - omówienie dwóch wybranych przykładów

Autor: Dodano: 2010-03-12

Fryderyk Nietzsche w książce pt. „Narodziny Tragedii” wprowadził podział na kulturę apollińską i dionizyjską. Pierwsza – skupiona wokół boga słońca, światła, muzyki i sztuki kojarzona jest z pięknem, harmonią, intelektem, umiarkowaniem, dąży do obrazowania świata i przedstawiania jego pozorów. Z żywiołu apollińskiego wyrastają sztuki obrazowe: poezja malarstwo i rzeźba. Kultura boga wina i płodności jest zaś dzika, chaotyczna, subiektywna, mroczna, pełna emocji i ma na celu ukazanie prawdziwej natury, dotyczy ona głównie muzyki. Te dwa nurty, wykorzystywane już w czasach starożytnych, stały się jednymi z najpopularniejszych kategorii estetyki i kultury,


Sztuka apollińska
Jako przykład sztuki apollińskiej wybrałem rzeźbę Michała Anioła pt. „Dawid”
Michał Anioł włoski malarz, rzeźbiarz, poeta i architekt epoki renesansu żył w latach 1475 – 1564, uważany jest za jednego z najwybitniejszych twórców tamtej epoki. Michał Anioł od młodości miał ambicje artystyczne i po skończeniu szkoły uczył się u Domenica Ghirlandaio - florenckiego malarza fresków, następnie w pracowni rzeźbiarskiej Bertolda di Giovanii. Wkrótce umiejętności Michała Anioła zwróciły na niego uwagę władcy Florencji, Lorenza de Medici. Młody rzeźbiarz zamieszkał na jego dworze, gdzie tworzył, aż do śmierci króla. Dzieła Michała Anioła charakteryzowały się monumentalizmem i dynamiką, najważniejsze z nich to freski w Kaplicy Sykstyńskiej, kopuła Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie oraz rzeźby Pieta, Mojżesz i omawiany Dawid.

Rzeźba Michała Anioła pt. „Dawid” przedstawia postać biblijnego Dawida, tuż przed podjęciem decyzji o walce z Goliatem. Wykonana jest z marmuru, ma 5,17 m. wysokości, a prace nad jej wykonaniem trwały trzy lata. Dawid został przedstawiony jako piękny, młody, muskularny, nagi mężczyzna o idealnych proporcjach ciała. Król ma gęste, lokowane włosy, jego twarz jest pozbawiona zmarszczek, bez zarostu, ma małe oczy i lekko wystający podbródek. Jego ucho częściowo zakryte jest włosami, nos – drobny i smukły. Mięśnie klatki piersiowej ramion i brzucha są idealnie dopracowane, jego biodra i nogi mają lekko opływowy kształt, w niektórych miejscach możemy nawet dostrzec naczynia krwionośne. Lewe ramię jest zgięte w łokciu, zaś lewa dłoń skierowana jest w stronę barku, w dłoni trzyma jakiś przedmiot. Postać Dawida stoi na kawałku skały, która wzbogaca kompozycję. Dawid stoi w często używanej w rzeźbie pozycji kontra postu. Jego lewa noga wysunięta jest nieco do przodu, na nodze prawej oparty jest cały ciężar ciała. Ramiona skierowane są w dół w stronę lewą, a biodra w prawą, przez co kręgosłup tworzy kształt litery „S”. Jedna ręka zwisa, a druga coś dzierży. Takie ustawienie ciała spowodowało zdynamizowanie postaci. Na twarzy Dawida pojawia się lekki grymas, pogrążony w zadumie myśli o nadchodzącym pojedynku lub modli się. Rzeźba Michała Anioła pt.

Przydatna praca?

Następna strona: 1 2 Następna Pokaż wszystko

Przydatna praca? tak nie 72
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie