Przydatność 50%

Powinności poety. "Na wsi" Józefa Czechowicza i "Kołysanka" Czesława Miłosza - analiza porównawcza.

Autor: Dodano: 2010-01-31

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

Wiersz Józefa Czechowicza pt. Na wsi” powstał w 1925roku. Ma charakter liryki pośredniej dopiero później ukazuje podmiot liryczny, którym jest autor przechodząc w lirykę bezpośrednią ujawnia się w ostatniej zwrotce: „tuli do mnie”. Sytuacja liryczna panująca w wierszu to swoista kołysanka, która wprowadza w stan lekkiego snu. Kiedy po chwili odpływamy w relaksujący odpoczynek. W taki sposób ją odczuwamy z powodu braku interpunkcji, zastosowaniu małych liter. Wyrazy tworzące wiersz składają się w przeważającym stopniu ze spółgłosek i samogłosek miękkich, które sprawiają, że wyrazy są przyjemne dla ucha, wyciszone, monotonne sprawiają, że się uspokajamy. W wierszu poeta przedstawia swoje uczucia z lat dziecinnych, które zapamiętał dzięki słuchowi, węchowi, wzrokowi. Kolory sprawiają wrażenie ciepłych i przyjemnych. Zaś jakiemukolwiek ruchowi towarzyszy cisza. Cisza i spokój panująca w wierszu wpływa na poczucie naszego bezpieczeństwa ugruntawiając je. Podmiot liryczny ujawnia swoją obecność w ostatniej strofie. Sen chroni go prze złem, upewniając siebie o bezpieczeństwie. Jest ona kołysanką, której zadaniem jest wyciszenie i spokój. Wiersz jest jednolity stylistycznie.
Autor drugiego utworu Czesław Miłosz „Kołysankę” napisał na przestrzeni 1933 do 1934. „Kołysanka” nie jest jednolita stylistycznie, występują w niej dwa rodzaje liryki. Pierwsze trzy zwrotki to liryka pośrednia, zaś ostatnie trzy to typ liryki bezpośredniej. Podmiotem lirycznym jest autor, który ujawnia się w ostatniej zwrotce: „Dalej nie umiem”. Liryka pośrednia odwołuje się do wsi Czechowicza, która została ukazana w sposób kontrastowy. Nawiązuje do pieśni patriotycznej Legionów Polskich i I Wojny Światowej, gdzie Polscy legioniści walczyli w bitwie nad rzeką Stochód. W tej liryce występuje też element liryki narracyjnej: „porucznik mówi-”, który stara się uspokoić swoich żołnierzy. W liryce bezpośredniej dziecko kołysane w pierwszej strofie teraz nie ma spokoju. Żołnierze i dzieci nie mogą czuć się swobodnie. Miłosz uważa, że spokój jest niemożliwy. Poeta nie może ich uspokoić swoimi wierszami. Tylko prawdziwy pokój może uspokoić ludzi. Doprowadza ich do refleksji. W ostatniej zwrotce przedstawia Arkadyjski obraz Polski- krainy utraconej.
Porównując te dwa utwory dostrzegamy ich podobieństwa i różnice. W obu wierszach podmiot liryczny ujawnia się na końcu utworu. Miłosz odnosi się do koncepcji poezji Czechowicza jednocześnie ją krytykując. W wiersz Czechowicza nie dostrzegamy jakiegokolwiek niebezpieczeństwa zaś u Miłosza niebezpieczeństwo to jest bardzo realne prawdopodobne i wręcz namacalne. Miłosz odwołuje się do konkretnych wydarzeń, jakie miały miejsce. U Czechowicza nie ma takiej rzeczywistości. Wiersz „Na wsi” składa się z pięciu zwrotek. Nie ma znaków interpunkcyjnych. „Kołysanka” Miłosza składa się z sześciu zwrotek, które możemy podzielić na dwa trzyzwrotkowe obrazy, zawierające znaki interpunkcyjne.
Wnioskując: Czechowicz swój wiersz przesycił spokojem lat młodzieńczych. Rola poezji i poety według niego to służenie wyciszeniu, uspokojeniu. Powinna leczyć lęki i niepokoje powstałe w katastrofizmie. Miłosz neguje i krytykuje elementy poezji Czechowicza i nie wie, jaka powinna być rola poezji. Krytykuje Czechowicza, ale nie mówi, co można zrobić.

Przydatna praca?
Przydatna praca? tak nie 28
głosów
Poleć znajomym

Serwis Sciaga.pl nie odpowiada za treści umieszczanych tekstów, grafik oraz komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.

Zgłoś naruszenie