Matura / Wątek

 
userphoto

# Autor: Konto usunięte Wysłano: 31.10.2005 (12:29) Odpowiedzi: 4

Różne sposoby ujęcia motywu dziecka w literaturze i sztuce- pomocy!!!!

Jeśli ktoś miał podobny temat lub posiada jakieś materiały bardzo prooszę o kontakt madziulka_86@wp.pl a w zamian mam materiały o cierpieniu miłości zgłaszajcie sie na podany adres

Jeśli ktoś miał podobny temat lub posiada jakieś materiały bardzo prooszę o kontakt madziulka_86@wp.pl a w zamian mam materiały o cierpieniu miłości zgłaszajcie sie na podany adres

  • mam taki sam :D zapraszam na gg:4181898 lub maila pompej86@o2.pl nie pozałujesz ;]

    mam taki sam
    zapraszam na gg:4181898
    lub maila pompej86@o2.pl
    nie pozałujesz ;]

  • userphoto
    Temat: Motyw dziecka w literaturze I. Literatura to bezkresny ocean, a dziecko w nim to najważniejszy temat. II. 1. Nowele. 2. Powieść psychologiczna „Ten obcy”. 3. „Ania z zielonego wzgórza” - osierocone dzieci. 4. Szczęśliwy chłopak - „Szatan z siódmej klasy”. 5. Powieści młodzieżowe. 6. „Mały książę” - świat okiem dziecka. 7. Książki historyczne - młodzi bohaterzy. 8. Młodzi ludzie w książkach przygodowych. III. Uważam, że moje argumenty są wystarczającym potwierdzeniem wielkiej wagi dziecka w literaturze. Wielu pisarzy podejmowało w swoich utworach tematykę dziecięcą. Można stwierdzić, że na przestrzeni wszystkich epok literackich był wykorzystywany motyw dziecka. Czyż nie najlepszy przykład stanowią nowele „Antek” Bolesława Prusa, „Janko Muzykant” Henryka Sienkiewicza ukazujące tragiczne losy dziecka wiejskiego, które chciało się wybić ponad przeciętność. Autorzy rozumieli, że utalentowane dzieci nie miały szans na powodzenie w życiu. Podejmowali tę tematykę, aby uwrażliwić społeczeństwo na los utalentowanych dzieci, które z nikąd nie otrzymały pomocy. W utworach tych pokazane zostały głębokie przeżycia chłopców, którzy nie mogli zrealizować swoich marzeń. Kolejnym argumentem na to, że pisarzom nie obca była kiedyś jak i obecnie psychika dziecięca jest powieść „Ten obcy” Ireny Jurgielewiczowej. Ukazane tu zostały różnego rodzaju konflikty między dorosłymi, a dziećmi wynikające z różnicy poglądów i niezrozumienia przez dorosłych psychiki dorastającej młodzieży. W powieści wyeksponowany został problem dzieci pochodzących z rodzin patologicznych, które często muszą podejmować trudne decyzje. Autorka zwróciła uwagę również na to, że gdyby nie pomoc innych ludzi bohater mógłby zejść na złą drogę. Następnym argumentem potwierdzającym podejmowanie przez pisarzy tematyki dziecięcej jest powieść L. M. Montgomery „Ania z zielonego wzgórza”. Ukazane tu zostały losy nieszczęśliwego osieroconego dziecka, które żyje w świecie marzeń i wyobraźni. Pisarka wspaniale umiała wczuć się w psychikę młodej bohaterki ukazując jej przeżycia związane z przybyciem na zielone wzgórze. Cały cykl książek napisanych przez L. M. Montgomery opowiada o młodej dziewczynie o bardzo bujnej wyobraźni. Kolejnym argumentem chcę udowodnić, że pisarze ukazywali nie tylko dzieci nieszczęśliwe, borykające się z trudnościami życiowymi. Adam Cisowski, bohater powieści Kornela Makuszyńskiego „ Szatan z siódmej klasy” jest chłopcem pochodzącym z wielodzietnej, szczęśliwej rodziny. Inteligentny, wesoły, tryskający energią bez trudu podąża przez życie. W wielu utworach takich jak „Jezioro osobliwości” Krystyny Siesickiej, czy „Szaleństwo Majki Skowron” A. Minkowskiego poruszane są sprawy budzenia się pierwszych uczuć pomiędzy młodymi ludźmi. Brana jest tu także psychologia młodzieży, ich odczucia i charakterystyczne zachowania. Uważam, że dobrym przykładem potwierdzającym podejmowanie przez pisarzy problematyki dziecięcej jest „Mały Książę” A. de Saint-Exupery. Ukazany tu został świat dorosłych widziany oczami dziecka. Świat ten jak się okazuje wcale nie jest tak doskonały jak wydaje się to ludziom dorosłym którzy często nie rozumieją wrażliwości dziecka i jego przeżyć. Często również pisarze ukazywali problemy narodowe poprzez młodych bohaterów. Takim przykładem może być powieść pt.: „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego. Bohaterowie sposobami właściwymi dla młodzieży starają się przeciwstawić zaborcom, którzy dążą do wynarodowienia Polaków. Podobnie bohaterzy „Kamieni na szaniec” Aleksandra Kamińskiego walczą o wolność narodu polskiego narażając swoje młode życie w obronie ojczyzny. Stają się tym samym przykładem dla wielu dorosłych Polaków. Jest bardzo wiele książek przygodowych, w których głównymi bohaterami są młodzi ludzie. Przykładem takich książek jest na przykład seria książek Alfreda Szklarskiego o przygodach Tomka Wilmowskiego. Książki Marka Twain’a „Przygody Tomka Sawyera”, „Przygody Hucka Finna”, lub „Dwa lata wakacji” Juliusza Vernea. Książki te opowiadają o wstrząsających przygodach młodych bohaterów, którzy często wykazują się rozwagą godną dorosłych ludzi. Uważam, że moje argumenty są wystarczającym potwierdzeniem wielkiej wagi dziecka w literaturze. Pisarze w każdej epoce wykorzystywali motyw dziecka. Dzięki niemu mogli pokazać cierpienie i niedole ludzką, która dzięki dziecięcym bohaterom w większym stopniu przemawia do czytelników. Opisują niesamowite przygody, które wydają się jeszcze bardziej niezwykłe przez dziecięcych bohaterów.

    Temat: Motyw dziecka w literaturze
    I. Literatura to bezkresny ocean, a dziecko w nim to najważniejszy temat.
    II.
    1. Nowele.
    2. Powieść psychologiczna „Ten obcy”.
    3. „Ania z zielonego wzgórza” - osierocone dzieci.
    4. Szczęśliwy chłopak - „Szatan z siódmej klasy”.
    5. Powieści młodzieżowe.
    6. „Mały książę” - świat okiem dziecka.
    7. Książki historyczne - młodzi bohaterzy.
    8. Młodzi ludzie w książkach przygodowych.
    III. Uważam, że moje argumenty są wystarczającym potwierdzeniem wielkiej wagi dziecka w literaturze.
    Wielu pisarzy podejmowało w swoich utworach tematykę dziecięcą. Można stwierdzić, że na przestrzeni wszystkich epok literackich był wykorzystywany motyw dziecka.
    Czyż nie najlepszy przykład stanowią nowele „Antek” Bolesława Prusa, „Janko Muzykant” Henryka Sienkiewicza ukazujące tragiczne losy dziecka wiejskiego, które chciało się wybić ponad przeciętność. Autorzy rozumieli, że utalentowane dzieci nie miały szans na powodzenie w życiu. Podejmowali tę tematykę, aby uwrażliwić społeczeństwo na los utalentowanych dzieci, które z nikąd nie otrzymały pomocy. W utworach tych pokazane zostały głębokie przeżycia chłopców, którzy nie mogli zrealizować swoich marzeń.
    Kolejnym argumentem na to, że pisarzom nie obca była kiedyś jak i obecnie psychika dziecięca jest powieść „Ten obcy” Ireny Jurgielewiczowej. Ukazane tu zostały różnego rodzaju konflikty między dorosłymi, a dziećmi wynikające z różnicy poglądów i niezrozumienia przez dorosłych psychiki dorastającej młodzieży. W powieści wyeksponowany został problem dzieci pochodzących z rodzin patologicznych, które często muszą podejmować trudne decyzje. Autorka zwróciła uwagę również na to, że gdyby nie pomoc innych ludzi bohater mógłby zejść na złą drogę.
    Następnym argumentem potwierdzającym podejmowanie przez pisarzy tematyki dziecięcej jest powieść L. M. Montgomery „Ania z zielonego wzgórza”. Ukazane tu zostały losy nieszczęśliwego osieroconego dziecka, które żyje w świecie marzeń i wyobraźni. Pisarka wspaniale umiała wczuć się w psychikę młodej bohaterki ukazując jej przeżycia związane z przybyciem na zielone wzgórze. Cały cykl książek napisanych przez L. M. Montgomery opowiada o młodej dziewczynie o bardzo bujnej wyobraźni.
    Kolejnym argumentem chcę udowodnić, że pisarze ukazywali nie tylko dzieci nieszczęśliwe, borykające się z trudnościami życiowymi. Adam Cisowski, bohater powieści Kornela Makuszyńskiego „ Szatan z siódmej klasy” jest chłopcem pochodzącym z wielodzietnej, szczęśliwej rodziny. Inteligentny, wesoły, tryskający energią bez trudu podąża przez życie.
    W wielu utworach takich jak „Jezioro osobliwości” Krystyny Siesickiej, czy „Szaleństwo Majki Skowron” A. Minkowskiego poruszane są sprawy budzenia się pierwszych uczuć pomiędzy młodymi ludźmi. Brana jest tu także psychologia młodzieży, ich odczucia i charakterystyczne zachowania.
    Uważam, że dobrym przykładem potwierdzającym podejmowanie przez pisarzy problematyki dziecięcej jest „Mały Książę” A. de Saint-Exupery. Ukazany tu został świat dorosłych widziany oczami dziecka. Świat ten jak się okazuje wcale nie jest tak doskonały jak wydaje się to ludziom dorosłym którzy często nie rozumieją wrażliwości dziecka i jego przeżyć.
    Często również pisarze ukazywali problemy narodowe poprzez młodych bohaterów. Takim przykładem może być powieść pt.: „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego. Bohaterowie sposobami właściwymi dla młodzieży starają się przeciwstawić zaborcom, którzy dążą do wynarodowienia Polaków. Podobnie bohaterzy „Kamieni na szaniec” Aleksandra Kamińskiego walczą o wolność narodu polskiego narażając swoje młode życie w obronie ojczyzny. Stają się tym samym przykładem dla wielu dorosłych Polaków.
    Jest bardzo wiele książek przygodowych, w których głównymi bohaterami są młodzi ludzie. Przykładem takich książek jest na przykład seria książek Alfreda Szklarskiego o przygodach Tomka Wilmowskiego. Książki Marka Twain’a „Przygody Tomka Sawyera”, „Przygody Hucka Finna”, lub „Dwa lata wakacji” Juliusza Vernea. Książki te opowiadają o wstrząsających przygodach młodych bohaterów, którzy często wykazują się rozwagą godną dorosłych ludzi.
    Uważam, że moje argumenty są wystarczającym potwierdzeniem wielkiej wagi dziecka w literaturze. Pisarze w każdej epoce wykorzystywali motyw dziecka. Dzięki niemu mogli pokazać cierpienie i niedole ludzką, która dzięki dziecięcym bohaterom w większym stopniu przemawia do czytelników. Opisują niesamowite przygody, które wydają się jeszcze bardziej niezwykłe przez dziecięcych bohaterów.


  • userphoto
    Kiedy prześledzi się szereg utworów literackich, których bohaterami są dzieci, można mieć wrażenie, że nie ma na świecie dzieci szczęśliwych. Niewinne i bezbronne istoty są ofiarami przemocy bądź zaniedbań, dorośli wykorzystują je, oszukują, skazują na cierpienie. Dlaczego tak ukazywane jest dziecko w literaturze? Nie jest trudno odpowiedzieć na to pytanie: właśnie dlatego, że są bezbronne i niewinne. Krzywda dorosłego poruszy sumienia z pewnością; ale tym bardziej spowoduje to krzywda dziecka. Gdy A. Mickiewicz opisywał cierpienia aresztowanej młodzieży wileńskiej, celowo podkreślał, że byli wśród prześladowanych mali chłopcy, w zasadzie jeszcze dzieci. Nazywając cara Herodem i pisząc o udręczonych dzieciach, uzyskał określony efekt - któż z ludzi wychowanych w świecie kultury śródziemnomorskiej nie pomyśli wtedy o rzezi niewiniątek? A to nadaje procesom wileńskim określony wymiar. Ukazując cierpienie lub tragedię dziecka, można zaprotestować przeciw pewnym niedociągnięciom społecznym, niesprawiedliwości i zaniedbaniom. Dwuletni Tadeusz utonął dlatego, że nikt się nim nie zajmował, gdy jego rodzice pracowali. Hela zostaje odesłana przez opiekunkę, której się już znudziła, z powrotem do rodziny biednego murarza; nieszczęsne dziecko, przyzwyczajone już do życia w pałacu, nie potrafi przywyknąć do nędzy. Niewidoma dziewczynka, bohaterka Katarynki, nie ma szans na opiekę lekarską; jej matka jest za biedna. To dziecko ma jednak szczęście; zajmie się nim bogaty adwokat, mieszkający w tym samym domu. Opisując te powikłane, a często tragiczne dziecięce losy, autorzy-pozytywiści upominają społeczeństwo, że konieczne są ochronki dla dzieci wiejskich, że trzeba zadbać o higienę na wsi, 'e działalność filantropijna musi być przemyślana i odpowiedzialna... Czy te przykłady nie przekonują bardziej niż suche artykuły? Ukazując dziecięcych bohaterów, twórcy poruszają bardzo ważne problemy społeczne, rozważają kwestie moralne, filozoficzne, psychologiczne. Obserwując parę aniołków podczas obrzędu dziadów, możemy zastanawiać się, czym zawiniły tak maleńkie dzieci. Stówa, które nam te istoty przekażą, określają bardzo precyzyjnie istotę człowieczeństwa, polegająca na .dążeniu do duchowej doskonałości. Pisząc z kolei o wychowaniu młodego Polaka w wierszu „ Do matki Polki”, rozważył Mickiewicz bardzo ważne kwestie dotyczące naszego narodowego bytu. Bohater dziecięcy czy wykorzystanie motywu dziecka to dopiero punkt wyjścia; umożliwia on podjęcie różnorodnej, nieraz bardzo złożonej problematyki. Okrutny świat kłamstw opisany w Dzikiej kaczce wydaje się najbardziej podły, gdy patrzymy nań z perspektywy skrzywdzonej Jadwini. Dzięki ukazaniu portretu tego mądrego, wrażliwego dziecka, określi! Ibsen jednoznacznie, jakie spustoszenia w duszy ludzkiej mogą spowodować fałsz i obłuda, jak niszczą one nawet niewinne istoty. Jadwinia umożliwia nam spostrzeżenie, gdzie czai się zło, które tak trudno pokonać. Jedną z najciekawszych powieści, poświęconych dzieciom, jest Władca much W.Goldinga Przerażający obraz społeczności, stworzonej przez same dzieci na bezludnej wyspie po awarii samolotu, odbiera nam nie tylko wiarę w niewinność dziecka, ale i podważa przekonanie o doskonałości świata dorosłych. Nie można jednak zapomnieć, że dzieci są obdarzone wyjątkową wrażliwością i wyobraźnią. Piękno dziecięcej duszy ukazał w Małym Księciu Antoine de Saint-Exupery. Dziecko jest kimś wyjątkowym. Tkwią w nim nieskończone możliwości przyszłego życia. To, kim będzie, zależy od wielu czynników; niestety, jakże często świat niszczy te kruche istoty, odbiera im możliwości, które nigdy już nie zostaną zrealizowane. Gdy dla jednych krzywda uczyniona dziecku to najgorsza zbrodnia, inni - właśnie tę zbrodnię popełniają. Biblia - Rzeź niewiniątek. AN Adam Mickiewicz „Dziady" część II. RO Adam Mickiewicz „Do matki Polki" RO Eliza Orzeszkowa „Dobra pani" PO Eliza Orzeszkowa „ Tadeusz" PO Bolesław Prus „Katarynka" PO Henryk Ibsen „Dzika kaczka" MP Wiliom Golding „Władca much" WS

    Kiedy prześledzi się szereg utworów literackich, których bohaterami są dzieci, można mieć wrażenie, że nie ma na świecie dzieci szczęśliwych. Niewinne i bezbronne istoty są ofiarami przemocy bądź zaniedbań, dorośli wykorzystują je, oszukują, skazują na cierpienie.
    Dlaczego tak ukazywane jest dziecko w literaturze?
    Nie jest trudno odpowiedzieć na to pytanie: właśnie dlatego, że są bezbronne i niewinne. Krzywda dorosłego poruszy sumienia z pewnością; ale tym bardziej spowoduje to krzywda dziecka. Gdy A. Mickiewicz opisywał cierpienia aresztowanej młodzieży wileńskiej, celowo podkreślał, że byli wśród prześladowanych mali chłopcy, w zasadzie jeszcze dzieci. Nazywając cara Herodem i pisząc o udręczonych dzieciach, uzyskał określony efekt - któż z ludzi wychowanych w świecie kultury śródziemnomorskiej nie pomyśli wtedy o rzezi niewiniątek? A to nadaje procesom wileńskim określony wymiar.
    Ukazując cierpienie lub tragedię dziecka, można zaprotestować przeciw pewnym niedociągnięciom społecznym, niesprawiedliwości i zaniedbaniom. Dwuletni Tadeusz utonął dlatego, że nikt się nim nie zajmował, gdy jego rodzice pracowali. Hela zostaje odesłana przez opiekunkę, której się już znudziła, z powrotem do rodziny biednego murarza; nieszczęsne dziecko, przyzwyczajone już do życia w pałacu, nie potrafi przywyknąć do nędzy. Niewidoma dziewczynka, bohaterka Katarynki, nie ma szans na opiekę lekarską; jej matka jest za biedna. To dziecko ma jednak szczęście; zajmie się nim bogaty adwokat, mieszkający w tym samym domu. Opisując te powikłane, a często tragiczne dziecięce losy, autorzy-pozytywiści upominają społeczeństwo, że konieczne są ochronki dla dzieci wiejskich, że trzeba zadbać o higienę na wsi, 'e działalność filantropijna musi być przemyślana i odpowiedzialna... Czy te przykłady nie przekonują bardziej niż suche artykuły?
    Ukazując dziecięcych bohaterów, twórcy poruszają bardzo ważne problemy społeczne, rozważają kwestie moralne, filozoficzne, psychologiczne. Obserwując parę aniołków podczas obrzędu dziadów, możemy zastanawiać się, czym zawiniły tak maleńkie dzieci. Stówa, które nam te istoty przekażą, określają bardzo precyzyjnie istotę człowieczeństwa, polegająca na .dążeniu do duchowej doskonałości. Pisząc z kolei o wychowaniu młodego Polaka w wierszu „ Do matki Polki”, rozważył Mickiewicz bardzo ważne kwestie dotyczące naszego narodowego bytu. Bohater dziecięcy czy wykorzystanie motywu dziecka to dopiero punkt wyjścia; umożliwia on podjęcie różnorodnej, nieraz bardzo złożonej problematyki.
    Okrutny świat kłamstw opisany w Dzikiej kaczce wydaje się najbardziej podły, gdy patrzymy nań z perspektywy skrzywdzonej Jadwini. Dzięki ukazaniu portretu tego mądrego, wrażliwego dziecka, określi! Ibsen jednoznacznie, jakie spustoszenia w duszy ludzkiej mogą spowodować fałsz i obłuda, jak niszczą one nawet niewinne istoty. Jadwinia umożliwia nam spostrzeżenie, gdzie czai się zło, które tak trudno pokonać.
    Jedną z najciekawszych powieści, poświęconych dzieciom, jest Władca much W.Goldinga Przerażający obraz społeczności, stworzonej przez same dzieci na bezludnej wyspie po awarii samolotu, odbiera nam nie tylko wiarę w niewinność dziecka, ale i podważa przekonanie o doskonałości świata dorosłych.
    Nie można jednak zapomnieć, że dzieci są obdarzone wyjątkową wrażliwością i wyobraźnią. Piękno dziecięcej duszy ukazał w Małym Księciu Antoine de Saint-Exupery.
    Dziecko jest kimś wyjątkowym. Tkwią w nim nieskończone możliwości przyszłego życia. To, kim będzie, zależy od wielu czynników; niestety, jakże często świat niszczy te kruche
    istoty, odbiera im możliwości, które nigdy już nie zostaną zrealizowane. Gdy dla jednych krzywda uczyniona dziecku to najgorsza zbrodnia, inni - właśnie tę zbrodnię popełniają.
    Biblia - Rzeź niewiniątek. AN
    Adam Mickiewicz „Dziady" część II. RO
    Adam Mickiewicz „Do matki Polki" RO
    Eliza Orzeszkowa „Dobra pani" PO
    Eliza Orzeszkowa „ Tadeusz" PO
    Bolesław Prus „Katarynka" PO
    Henryk Ibsen „Dzika kaczka" MP
    Wiliom Golding „Władca much" WS

Wątek został zamknięty.

JAK DOBRZE ZNASZ JĘZYK ANGIELSKI? x ads

Otrzymałaś kupon na darmowe lekcje angielskiego.

3 MIESIĄCE NAUKI MOŻESZ MIEĆ GRATIS.
Odbierz kupon rabatowy